ี่นี่น่ะ ถ้าเป็นที่ที่พวกข้าอยู่ เส้นประสาทอย่างเขา ขึ้นเขาไปตรวจสอบปีศาจน้อยก็คงไม่มีใครต้องการ…ศิษย์พี่ ท่านจะขึ้นไปดูหรือไม่?”
ลิงแหงนหน้ามองก่อนส่ายหน้า “ไม่ไป อาจารย์บอกว่าให้รู้กำลังตนเอง”
“ท่านบอกว่าขี้ขลาดก็จบแล้วนี่” เด็กแดงเบะปาก
ลิงตอบโดยไม่คิดแบบนั้น “อมิตาพุทธ ศิษย์น้องอยากไปก็ไปเองเถอะ”
“เหอะ นับวันท่านยิ่งเหมือนนักบวชชราเหล่านั้น ตกลง ข้าจะไปดูเอง” พูดจบเด็กแดงก็ปีนขึ้นหอกลองไป
ไม่นานก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากบนหอกลอง “ยืนอยู่ตรงนั้นอย่าขยับ! ข้าคือราชาเซิ่งอิง เจ้าเป็นใคร รีบรายงานนามมา? เอ่อ วัวขาเดียว? ฮ่าๆๆ อัปลักษณ์จริงๆ! เอ่อ เป็นกลองจริง งๆ ด้วย เฮ้อ น่าสงสาร เหลือแต่หนัง ไม่อย่างนั้นเอามาตุ๋นน้ำแกงน่าจะไม่เลว…”
ไม่นานเด็กแดงก็ลงมา
ลิงลืมตาขึ้นถาม “ศิษย์น้อง นายเห็นอะไร?”
เด็กแดงกลอกตาก่อนหัวเราะเบาๆ “ข้าเห็นกลอง ศิษย์พี่ ท่านก็รู้นี่ว่าศิษย์พี่ใหญ่ชอบหลอกคนอื่นมาตลอด ท่านลืมเรื่องผูกงอิ๋งไปแล้วหรือ? ข้าว่าเขาจงใจขู่พวกเรา พูดจริงๆ นะ กลองนั่นบ้าอำนาจมาก ดูดีมาก สวยกว่าระฆังใหญ่นั่นอีก”
ลิงได้ยินดังนั้นก็สนใจจริงๆ แต่ก็ยังไม่ขยับ เอ่ยประหนึ่งบ่อน้ำเก่าไร้ระลอกค
