ลื่น “อมิตาพุทธ ไม่ไป”
พูดจบลิงก็หมุนตัวเดินไป…
เด็กแดงเห็นแบบนั้นถึงกับเบะปาก เอ่ยด้วยความดูถูก “ขี้ขลาด!”
แต่ลิงยังคงเดินไปโดยไม่หันกลับมา
เด็กแดงเห็นดังนั้นจึงส่ายหน้าพลางพูดงึมงำ “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าลิงที่อยากรู้อยากเห็นที่สุดจะอดทนไม่ไปดูได้จริงๆ? ต่อต้านสันดานเดิมได้? เขาไม่มีความสามารถขนาดนั้น…”
คิดถึงตรงนี้เด็กแดงก็เดินไปเช่นกัน เพียงแต่ว่าผ่านไปครู่หนึ่ง เจ้านี่แอบปีนหอระฆัง ซ่อนตัว มองหอกลองจากตรงมุม
สิบนาทีต่อมาลิงไม่มา ยี่สิบนาทีต่อมาลิงยังไม่มา
สามสิบนาทีต่อมา หนังตาเด็กแดงเริ่มทะเลาะกันแล้ว ง่วงงุนอยากจะนอนหลับ ก่อนจะพูดพึมพำพลางหาวว่า “หรือว่าข้าดูผิด? ลิงนี่ฝึกฝนสำเร็จจริงๆ ถึงกับต่อต้านสันดานเดิมได้? ฟ้าถล่ม มไม่ตระหนกได้จริงๆ?”
ขณะที่เด็กแดงกำลังคิดเรื่อยเปื่อยนั้น มีร่างเงาลับๆ ล่อๆ ปรากฏขึ้น มองซ้ายทีขวาทีจนมั่นใจว่าไม่มีคนแล้ว ถึงใช้มือเท้าปีนหอระฆังไปอย่างลับๆ ล่อๆ ผู้มาก็คือเจ้าลิงซึ่งเมื่อค ครู่ยังทำหน้าเป็นพระอาจารย์เต๋าที่ตีให้ตายอย่างไรก็ไม่ไปดู
เด็กแดงเห็นดังนั้นพลันคึกคักขึ้นมา ด่ายิ้มๆ ว่า “จริงๆ เลย ลิงโง่แถมน่าเอือมระอา…แสร้งเป็นพระอาจารย์เต๋ากับข้า? ถุย!” เด็กแดงกลอกต
