หาง วิ่งไปวิ่งมาดูมีความสุขมาก
“จิ้งฝ่า นายไม่พูดหน่อยเหรอ?” ฟางเจิ้งถามด้วยความแปลกใจ
“พูดอะไร? หลังๆ พวกเขาตะโกนเสียงดังจะตาย หูอื้อตลอด ไม่ได้ยินอะไรเลย” หมาป่าเดียวดายหันหน้ามาเอ่ยอย่างมีเหตุผล
ฟางเจิ้งไม่พูดอะไร
“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้โม้นะ การแสดงนี่ถ้าไปเล่นที่ภูเขาพวกข้า ถ้าเป็นข้าเมื่อก่อน ข้าจะเผาเขาให้สิ้นซาก” เด็กแดงพูด
ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “นายนี่นะ แสงสว่างมองเห็นที่มืด แล้วจะมองเห็นที่สว่างหรือ?”
เด็กแดงขบคิดก่อนส่ายหน้า “ไม่มีที่สว่างอะไรหรอก เป็นพวกกากไร้ค่าทั้งนั้น”
ฟางเจิ้งถอนหายใจ “คนหนึ่งใช้ชีวิตอยู่บนโลก มีการใช้ชีวิตสองแบบ อยู่รอดกับดำรงชีวิต อยู่รอดคือไม่สนวิธีการใดๆ ทำทุกอย่างเพื่ออยู่รอด แม้ว่าเรื่องที่ทำจะไม่มีเกียรติก็ตาม ดำรง งชีวิตคือการอยากมีชีวิตเพื่อความฝันภายใต้การอยู่รอดที่ไร้ความทุกข์ พยายามบรรลุเป้าหมายชีวิตของตน สละกำลังอันน้อยนิดของตนให้กับการกระทำอันยิ่งใหญ่กับชีวิตคน และวาดสีสันงด ดงามต่างๆ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีสิทธิ์เลือกชีวิต บางคนพยายามมาก แต่เพราะสาเหตุต่างๆ ชีวิตนี้เขาถึงต้องพยายามเพื่อดำรงชีวิตตลอด เขาปฏิเสธความพยายามของพวกเขาไม่ได้ ปฏิเสธความจริง งจังของพวกเขาไม่ได้ ขอแค
