ม่มีใครสังเกตเห็นว่าร่างที่เขาทิ้งไว้ที่นี่เป็นร่างแยก มู่หลิงลั่วกลับไปยังตระกูลมูอีกครั้ง และนำตระกูลมูเข้าทำศึกในไท่ฮวงต่อ
เจียงฉางเซิงกลับมาภายในเรือนพัก หยิบเกาทัณฑ์เทพยิงตะวันออกมาและเริ่มน้าวสายธนู เมื่อหยิบเกาทัณฑ์เทพยิงตะวันออกมาหลังจากบรรลุขั้นเก้า ทำให้รู้สึกว่ายามเกาทัณฑ์อยู่ในมือช่างเบานัก
ดวงตาของไป๋อีเป็นประกายขึ้นมา และถามอย่างตื่นเต้นว่า
“นายท่าน จะลงมืออีกแล้วหรือเจ้าคะ”
จือจวิน หวงเทียนกับเฮยเทียนก็ลืมตาขึ้นและหันไปมองเขาด้วยความอยากรู้เช่นกัน
เจียงฉางเซิงเอ่ยอย่างผ่อนคลายว่า
“อืม เจ็ดจอมปีศาจออกอาละวาดที่มหาสมุทร ก็ควรต้องลงมือแล้ว”
มูลค่าตัวของเขายังไม่เท่ากับจอมราชันของเผ่าปีศาจ แม้จะต่อสู้กันหนึ่งต่อหนึ่งเขาก็ยังมั่นใจนัก แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจมากพอจะเข้าต่อสู้กับทั้งเผ่าปีศาจ โดยเฉพาะเมื่อเขายังต้องคอยค้ำจุนต้าจิ่งเอาไว้ ย่อมไม่อาจทำการผลีผลาม เพราะหากเวลานี้ผู้ศรัทธาแต้มเซ่นไหว้ของเขามีภัยเขาก็ต้องเข้าช่วย
“เจ็ดจอมปีศาจแข็งแกร่งหนักหนา เมื่อห้าพันปีก่อนฐานะของพวกมันเทียบได้กับจอมราชันแห่งเผ่าปีศาจในเวลานี้ทีเดียว ครั้งศึกใหญ่ของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ที่เคยมีก่อนหน้านี้ เคราะห์ดีที่ยังไม่มีพวกมัน หาไม่แล้วอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ก็จะยืนหยัดอยู่ไม่ได้สักกี่ปี”
“ท่านมรรคาจารย์ยอมออกโรงเองย่อมเป็นเรื่องดี ทว่าตัวของจอมปีศาจเทียบได้กับร่างของจักรพรรดิยุทธ์แล้ว จึงไม่อาจ
