เงาร่างลึกลับที่ซ่อนอยู่ในป่าเป็นสิ่งมีชีวิตจำพวกลิงตนหนึ่ง มันสูงหนึ่งจั้ง รอบกายปกคลุมด้วยขนยาวสีน้ำตาล ดวงตาสองดวงเป็นแนวตั้ง ลูกตาเป็นสีดำส่วนลูกนัยน์ตาเป็นสีเลือด บนหัวของมันมีเขาหน้าตาประหลาดบิดเป็นเกลียววนไปด้านบน ส่วนด้านหลังศีรษะก็มีติ่งประหลาดเส้นหนึ่งทิ้งตัวลงไปเบื้องล่างประหนึ่งหาง
สิ่งมีชีวิตขนสีน้ำตาลได้ยินเสียงของเจียงฉางเซิงก็เครียดอย่างยิ่ง แต่มันลังเลอยู่ครู่เดียวก็ตัดสินใจเหาะมาหาเจียงฉางเซิง มันรวดเร็วยิ่งนัก พุ่งปราดเดียวประหนึ่งอสนีบาตมาหยุดยืนด้านหลังเจียงฉางเซิงอย่างว่องไว
มันอึ้งครู่หนึ่งก็เริ่มประสานมือคำนับถามว่า
“มรรคาจารย์ใช่หรือไม่”
เจียงฉางเซิงไม่หันไปมองมันแต่ถามเหมือนไม่ใส่ใจว่า
“เจ้ารู้จักชื่อของข้าได้อย่างไร”
สิ่งมีชีวิตขนสีน้ำตาลเอ่ยตอบ
“ข้ามองเห็นและได้ยินเสียงสรรพสิ่งที่อยู่ไกลแสนไกล นับตั้งแต่เผ่ามนุษย์ของพวกท่านเดินทางมาถึง ขาก็เฝ้ามองและคอยเรียนรู้จากพวกท่านอยู่ตลอด การผ่านด่านเคราะห์ของท่านก่อนหน้านี้ ข้าก็มองดูอยู่แต่กลัวจะถูกท่านเข้าใจผิด จึงเลือกจะผละจากมา”
เจ้าตัวนี้ก็คือเจ้าของมูลค่าสองร้อยล้านแต้มที่เจียงฉางเซิงพยากรณ์พบตอนผ่านด่านเคราะห์นั่นเอง ดูจากภายนอกมันดูอ่อนแอกว่าสัตว์อสูรตัวอื่นมาก จินตนาการเกือบไม่ออกเลยว่าแท้จริงมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าจอมราชันยุทธ์
เจียงฉางเซิงไม่เอ่ยตอบ
สิ่งมีชีวิตขนสีน้ำตาลลังเลครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า
“มรรคาจารย์
