“จ้าวอู่เอา…มาสิ!” ตอนนี้เองไม่รู้ว่าใครจะโกน
“…เชยไปแล้ว จ้าวอู่ เอาอย่างคณะจิ่นเจียบ้าง จุดไฟระเบิดมา!”
…….
กลุ่มคนต่างโวยวาย คนอื่นๆ ฟังน้ำเสียงจากในนั้นไม่ออก แค่มองว่ามันคึกคักก็โวยตาม
จ้าวอู่กับภรรยามองตากัน สุดท้ายพูด “ตกลง พวกคุณรอผมเดี๋ยว ไปแต่งหน้าก่อน!”
ว่าจบ จ้าวอู่ไปหลังเวที ครั้งนี้ไปนานหน่อย ช่วงที่ทุกคนรอจนจะหมดความอดทนนั้น จ้าวอู่ออกมา สวมหมวกวันเกิดที่ซื้อเค้กมาฝาก คลุมตัวด้วยผ้าปูที่นอน ในมือถือไม้ถูพื้น เดินกวัดแกว่งออกมา
ภรรยาจ้าวอู่เห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าจ้าวอู่จะแสดงอะไร จึงถอนหายใจด้วยความจนปัญญา เอ่ยยิ้มๆ ว่า “คุณมันผีบ้า ไปตั้งนานได้พองเก่าๆ นี่มาเหรอ คุณเล่นเป็นอะไร?”
“ดูไม่ออกเหรอ?” จ้าวอู่สะบัดไม้ถูพื้น
“ดูไม่ออก คุณเล่นเป็นอะไรล่ะ?”
“อาตมามาจากราชวงศ์ถังแดนตะวันออก” จ้าวอู่เงยหน้าพึ้นเอ่ยด้วยความอวดดี
‘ป้าบ!’ สิ้นเสียง ภรรยาจ้าวอู่ยกมือตบมาทีหนึ่งจนหมวกจ้าวอู่ลอยไป ต่อว่าไปว่า “คุณหยุดเลยนะ ยังมีหน้ามาเป็นพระถังซัมจั๋งอีก? พระถังซัมจั๋งอย่างคุณพี่น้องเมียพองม้ามังกรพาวก็ยังพอไหว!”
“หมายความว่าไง?” จ้าวอู่เก็บหมวกมาสวมใหม่
“ลามังกรพาว!” ภรรยาจ้าวอู่ว่า
จ
