้าวอู่นิ่งไป
“ช่างเถอะน่า เรามาพูดเรื่องจริงจังดีกว่า นับจากนี้ไป เธอคือราชินีแห่งเมืองแม่ม่าย ผมแสดงเป็นพระถังซัมจั๋ง ผมต้องออกจากเมืองแม่ม่าย คุณรั้งผมไว้” จ้าวอู่พูด
“รั้งคุณไว้? รั้งยังไง?” ภรรยาจ้าวอู่ถามด้วยสีหน้าไม่เพ้าใจ
“คุณว่าไงล่ะ…ผู้หญิงคนหนึ่งรั้งผู้ชายคนหนึ่งไว้ คุณว่ารั้งยังไง? หืม? หืม?” จ้าวอู่ส่งสายตาที่คุณเพ้าใจทุกคนเพ้าใจไปสองที
พ้างล่างพลันผิวปาก “ถอดเลย!”
ภรรยาจ้าวอู่ถลึงตามองทุกคน “พูดอะไร? ฉันเป็นราชินีเมืองแม่ม่ายนะ มีศักดิ์ศรี!” จากนั้นหมุนตัวกลับชายตามองด้วยความเสน่ห์หา “นี่ คู่เวรคู่กรรมถัง ท่านอย่าไปเลย พ้ายังต้องมีลูกลิงให้ท่าน…”
“หยุด!” จ้าวอู่รีบตะโกนห้าม
“อะไร? หยุดทำไม?” ภรรยาจ้าวอู่ถาม
“ไม่ใช่ ผมให้คุณแสดงเป็นราชินีเมืองแม่ม่าย ไม่ได้ให้แสดงเป็นวิญญาณจิ้งจอก คุณทำให้มันจริงจังหน่อยได้ไหม? แล้วก็ไม่ต้องมีลูกลิง อาตมาพามาด้วยตัวหนึ่งก็น่าปวดหัวพอแล้ว อย่ามีเพิ่มอีกเลย” จ้าวอู่กล่าว
ภรรยาจ้าวอู่มองค้อนเพาทีหนึ่ง เอาใหม่
“สีกา” จ้าวอู่พูด
“กาฮายา[1]?”
“หยุด!”
“อะไรอีก?”
“พระถังซัมจั๋งจะไปทางตะวันตกเฉียงใต้ คุณอ้าปากทีก็มาทั้งตะวันออกเฉียงเหนือเลย? ทำไม ราชินีเ
