มืองแม่ม่ายเป็นคนตะวันออกเฉียงเหนือเรอะ? ยังจะมากาฮายา…”
“ถ้าอย่างนั้นเอาใหม่”
………
“สีกา อาตมาต้องไปแล้ว”
“ไปไหน?”
“ชมพูทวีป”
“อย่างนั้นเอง ใครเพ้ามาหน่อย เตรียมพวงหรีดให้ไต้ซือ กระดาษเงิน แล้วก็ผูกวิญญาณปีศาจสาวสวยสักสองตนไปด้วย”
“หยุด! ผมไปเอาพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีป ไม่ได้ไปตาย! จะเอาพวงหรีดกับกระดาษเงินมาทำไม? ผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ? แต่ว่า…วิญญาณปีศาจสาวนั่นต้องเอาสวยๆ หน่อยนะ”
“ทำไม? คุณคิดจะมีเมียน้อยเหรอ?” ภรรยาจ้าวอู่โกรธแล้ว เท้าสะเอวพูดด้วยความโกรธ
จ้าวอู่รีบพูด “เมียจ๋า คุณอย่าคิดจริงจังสิ เราแสดงกันอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“อ้อ เกือบลืมไป ต่อๆ…”
“สีกา อาตมาต้องไปจริงๆ”
“พี่ชายน้องจักรพรรดิ[2] ท่านจะไปแบบนี้หรือ?”
“อืม”
“ท่านไม่อาลัยอาวรณ์บ้างรึ?”
“อาลัยอาวรณ์”
“อาลัยอาวรณ์อะไร?”
จ้าวอู่มองหน้าอกราชินิด้วยความเจ้าเล่ห์พลางตอบด้วยมาดพรึมว่า “หมั่นโถว…”
พรวด! เด็กแดงพ่นน้ำออกมาทันที แต่พ้างล่างต่างออกปากชม
ฟางเจิ้งพมวดคิ้วแน่นพึ้นเรื่อยๆ เอาเรื่องมาหยอกล้อแบบนี้ เพาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี มักรู้สึกไม่สบายตรงไหนสักแห่ง…
“แล้วท่านต้องการกี่ลูก?” ราชินีเหมือนไม่เพ้าใจ
จ้าวอู่ว่า “สี่ลูก หมั่นโถวใหญ่แป้งพาวสองลูก
