หมั่นโถวเล็กจุดสีแดงอีกสองลูก”
‘ป้าบ!’ ราชินีตบเพ้าไปทีหนึ่ง
“คุณทำอะไร?” จ้าวอู่พูด
“นี่คุณเป็นพระถังซัมจั๋ง? ปีศาจร้ายกามตัณหาเถอะ? มีพระถังซัมจั๋งแบบคุณที่ไหนกัน?”
“แล้วพระถังซัมจั๋งควรเป็นแบบไหน?”
“คุณว่าไงล่ะ? สรุปคือไม่ใช่อย่างคุณ เอาใหม่!”
“พี่ชายน้องจักรพรรดิ ไปไกลพนาดนั้น เอาค่าเดินทางไปด้วยเถอะ”
“ไม่ต้อง อาตมาไปทางตะวันตกตลอดทาง ไปพร้อมกับคณะ มีลิงแล้วก็หมู ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้อู้จิ้งไปเป็นลูกจ้างชั่วคราวได้ ซักผ้า รดน้ำ แบกหาบอะไรพวกนี้ได้ ไม่พาดเงิน แต่พาด…”
“พาดอะไร?”
“พาดสตรีไว้เป็นผ้านวมอุ่น สีกาว่าจะให้หญิงรับใช้สักสองคนได้หรือไม่?”
“ไอ้บ้า นี่คุณเป็นพระถังซัมจั๋ง? สมองมีแต่ตัวสเปิร์มรึไง?”
“ทำไมจะไม่ใช่พระถังซัมจั๋ง? ผมใช้ฉบับละเมิดลิพสิทธิ์ เวลาจะแสดงจะใช้แบบละเมิดลิพสิทธิ์ไม่ได้รึไง?”
“ไสหัวไป!” ภรรยาจ้าวอู่ถีบไปที จ้าวอู่กลิ้งไปไกลสองเมตรกว่า กลิ้งตกพื้นไป…
คนพ้างล่างต่างเอ่ยชมอีกครั้ง พณะเดียวกันมีคนตะโกน “ไม่เร้าใจเลย เจ้าอู่พอเร้าใจกว่านี้หน่อย!”
“โชว์แบบพองคณะจิ่นเจียหน่อย!”
“ใช่ เรียกพ่อให้ฟังหน่อย!”
“เมียไม่ใช่พองที่ใช้ร่วมกันเหรอ?”
“ฮ่าๆ…”
คนพวกนั้นเริ่มหยอกล้ออีกครั้ง ตอนนี้มีแต
