ฟางเจิ้งกล่าว “กินให้มีมารยาทหน่อย ไม่มีใครแย่งนายกินหรอก! วางก้นลง อย่ากระดกก้น”
หมาป่าเดียวดายเปลี่ยนทิศทางอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนนั่งลง พยายามก้มหัวกินข้าว! เพียงแต่ว่าจะเฝ้าจับตามอง ดวงตามองไปรอบๆ อย่างเจ้าเล่ห์ กลัวว่าจะถูกลอบโจมตีอีก
ฟางเจิ้งมองลิงที่ยังแอบขโมยอยู่ก่อนเคาะหัวลิงไปที “จิ้งเจิน ใช้ตะเกียบเถอะ”
ลิงใจจดจ่อกับการขโมยของเลยไม่สังเกตเห็นเลยว่าฟางเจิ้งใช้ตะเกียบทำอะไร เห็นอาจารย์เป็นห่วงตน ที่สำคัญคือเหมือนว่าจะไม่เห็นว่าตนขโมยของ ด้วยความขลาดกลัวจึงรับมาทันที คีบกับข ข้าวกินอย่างมีความสุข
หมาป่าเดียวดายยืดคอมอง เห็นดังนั้นก็หรี่ตาลง แสยะปากยิ้มมีความสุข…ทำไม่ดีต้องถูกลงโทษจริงๆ เจอกับอาจารย์จอมลวงหลอกแบบนี้ แค่ทำความผิดจะต้องถูกหลอกแน่นอน! ทว่าหมาป่าเดี ยวดายวางแผนไว้แล้วว่ากินข้าวเสร็จจะบอกศิษย์น้องจิ้งเจินผู้น่ารักด้วยเจตนาดี
ฟางเจิ้งมองเด็กแดงที่ไม่น่าไว้ใจที่สุด ก่อนจะหัวเราะ…
เห็นสาวน้อยคนหนึ่งนั่งข้างเด็กแดง คีบอาหารให้เขาไม่ขาด เจ้าเด็กดื้อหน้าแดง นี่เป็นครั้งแรกที่เขานั่งอย่างเรียบร้อย กินอย่างสุภาพ…มองจากแววตาของเจ้านี่ ฟางเจิ้งก็รู้แล้ว วว่าเด็กนี่ยังไม่ได้มีความรักอะไร แต่กำล
