ฟางเจิ้งกล่าวว่า “ยอมทำลายวัดเพื่อไม่รื้องานแต่ง ทั้งสองท่านระบายความโกรธที่อาตมา ละอายในความโกรธเอง ไม่ทะเลาะกันแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรือ?”
สองคนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแห้งๆ เป็นอย่างที่ฟางเจิ้งว่าไว้จริง เมื่อระบายความโกรธแล้ว ทั้งสองคนมีสติขึ้นมาไม่น้อย แต่หวังอวิ๋นเฟิ่งยังถลึงตามองเฉินต้าหมิงทีหนึ่ง “กลับไปค่อ อยคิดบัญชีกับคุณ!”
ตอนนี้เองหยางหวาเดินมาไกลๆ แถมยังอุ้มลูกในอ้อมกอด กำลังเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้าร้อนรน
หวังอวิ๋นเฟิ่งเห็นหยางหวาก็ไมได้รู้สึกดีอะไร ถึงอย่างไรในสายตาเธอ ในหมู่บ้านนี้ไม่มีคนดี เธออึดอัดภายในใจจึงไม่ทักทายและจะเดินหนีไป…
เฉินต้าหมิงกำลังจะพูด ก็ได้ยินหยางหวาพูด “ต้าหมิง น้องสะใภ้ นี่ ทั้งสองคน…ทำอะไรกัน?”
เห็นได้ชัดว่าหยางหวารู้เรื่องทางนี้
“พี่ ไม่มีอะไร” เฉินต้าหมิงเป็นคนเขินอายเล็กน้อย
หวังอวิ๋นเฟิ่งพูด “พี่ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน”
“อย่าเพิ่งไปๆ…พวกเราได้ยินที่เธอพูดแล้ว วันนี้ฉันจัดงานอวยพรว่าคนอย่างฉันในวัยสี่สิบกว่ามีลูกคนแรกสักที วันนี้พวกเราตั้งกฎมาข้อหนึ่ง คนอื่นไม่รู้เป็นยังไง แต่จากนี้ไป บ้านหยางหวาจัดงานไม่รับเงิน! ถ้าทุกคนยินดีก็เอาอาหารมาให้ฉันเล็กน้อย จะเป็ด
