ไก่ ผักหรือมะเขือเทศอะไรก็ได้ จากนั้นทำหม้อเดียว ทุกคนกินด้วยกัน ฉลองกันอย่างมีความสุข เธอว่าย ยังไง?” หยางหวาดึงหวังอวิ๋นเฟิ่งไว้
หวังอวิ๋นเฟิ่งกับเฉินต้าหมิงตะลึงงัน
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นก็ตรงเข้ามา “อมิตาพุทธ ทั้งสองท่าน จีนเป็นสังคมน้ำใจคนมาตั้งแต่โบราณ น้ำใจคนใหญ่กว่าฟ้า และก็ไม่ใช่เรื่องวันสองวัน ถึงหมู่บ้านจะมีเรื่องช่วยงานแบบนี้เ เยอะ แต่ว่านี่ก็เป็นประเพณีที่ช่วยเหลือกันมาตั้งแต่โบราณจริงๆ เป็นวิธีสื่อถึงความผูกพัน แน่นอนว่าสองปีมานี้กระแสนิยมในหมู่บ้านแย่ลงจริงๆ มีอะไรก็จัดงาน ยืมเงินก็ไม่คืนกลา ายเป็นค่านิยม นี่ไม่ดีจริงๆ”
พูดถึงตรงนี้ ฟางเจิ้งไม่ให้โอกาสหวังอวิ๋นเฟิ่งโต้เถียงเลย แต่หมุนตัวกลับแสดงความเคารพไปรอบๆ “ทุกท่าน เมื่อก่อนทุกท่านยากจนจริงๆ จุดนี้อาตมารู้อยู่แก่ใจ หมู่บ้านเราตั้งอยู่ที่กั นดาร ทั้งยังเป็นมุมอับ มีถนนแต่ไม่มีใครผ่าน มีรถขับออกไปไม่ได้ สองปีมานี้เพิ่งซ่อมถนน ทุกอย่างถึงดีขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อก่อนทุกคนอาจจะไม่มีเงินคืน ต่อให้มีเงินก็พิจารณาให้ล ลูก ซื้อบ้านหรือให้ลูกแต่งงาน เงินที่ยืมไปผลัดได้ก็ผลัดไป แต่หนึ่งปีมานี้ ทุกคนน่าจะมีเงินแล้ว เงินที่ยืมมาควรจะคืนหรือไม่?”
ไ
