ไม่กล้าลงเขาแล้ว”
“ผมไม่สนคนอื่นหรอก ถึงยังไงวันนี้ผมหยางหวาไม่รับเงินซอง! จากนี้ก็ไม่รับ! แน่นอน ใครมีกับข้าวอะไรดีๆ เหล้าดีๆ ก็เอามาให้ผม ผมรับ ทุกคนกินดื่มด้วยกัน!” หยางหวาตะโกน
สิ้นเสียงตะโกน เฉินเจี่ยนพูดตาม “ฉันขอเป็นตัวแทนบ้านสกุลเฉิน จากนี้จัดงานไม่รับเงินเหมือนกัน ส่วนที่ช่วยไปก่อนหน้านี้ถือว่าเป็นการลงทุนมิตรภาพแล้วกัน! ชีวิตดีขึ้นทุกวัน พวกเรา าอย่าไปสนเลยว่าเมื่อก่อนช่วยงานกันไปเท่าไร โดนถล่มกินเกลี้ยงแล้วจะเสียเปรียบอะไรพวกนี้เลย ฉันคิดว่าควรจะปลดแอกให้ตัวเองได้แล้ว”
“ฉันสนับสนุน!” เฉินจินพูดตาม