ัวแสดงความเคารพเฉินเจี่ยน “ลุง ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อกี้ที่บ้านฉันไม่สั่งสอนเลยพาลไปทั่ว เอาจริงๆ ฉันก็ โกรธ เป็นใครก็โกรธกันทั้งนั้น แต่ต้าหมิงบ้านเราไม่ใช่คนขี้เหนียว ฉันเป็นภรรยาก็ไม่ใช่คนขี้เหนียวเหมือนกัน เห็นท่าทีพวกคุณแล้วฉันก็อุ่นใจ เราไม่เอาเงินนี่แล้ว จะเปิดร้าน นอาหารท้องถิ่นไม่ใช่ง่ายๆ จะลงทุนภายหลังกับตกแต่งอะไรพวกนี้ต้องใช้เงิน พวกคุณเก็บเงินนี่ไว้เถอะ…”
เฉินต้าหมิงมองหวังอวิ๋นเฟิ่งด้วยความมึนงง หวังอวิ๋นเฟิ่งมองค้อนเขาทีหนึ่ง “มองอะไร? ฉันเป็นคนโวยวายไร้เหตุผลเหรอ? ขอแค่ฝันร้ายนี่จบลงเร็วหน่อยฉันก็สบายใจแล้ว…”
“อวิ๋นเฟิ่ง เธอต้องรับเงินนี่ไว้ ตอนนี้ทุกคนไม่ได้ยากจนขนาดนั้นแล้ว จากนี้ไปพวกเราคือครอบครัวเธอ วันเสาร์ก็กลับมากินข้าว อย่างอื่นไม่ว่านะ แต่หน่อไม้หมู่บ้านเอกดรรชนีเรา คือของดีชั้นหนึ่ง!” เฉินเหล่าซานพูด
เห็นเฉินเหล่าซาน หวังอวิ๋นเฟิ่งก็ยิ้มแห้งๆ “อาสาม จากนี้อาอย่าช่วยคุยโม้ให้เราจะดีกว่านะ…”
เฉินเหล่าซานหน้าแดงก่ำ ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ ประเสริฐๆ” ก่อนพูดกับทุกคน “ทุกท่าน อาตมาเป็นคนยากจน ถ้าจากนี้ทุกคนจัดงานอย่างที่สีกาหวังว่าจริงๆ อาตมา
