ได้คิดว่าจะอวดอ้างอะไรเลย พวกเรามีส่วนที่ไม่ดีจริงๆ แต่นับจากนี้ไป พวกเราถือว่าเป็นคนใหม่แล้ว…” ผู้ชายผมขาวดอกเลาคนหนึ่งชื่อเฉินเจี่ยน เฉินเจี่ยนเป็น นต้าเหยียของเฉินต้าหมิง ภาคใต้เรียกว่าต้าป๋อ (ลุง) เป็นพี่ที่อาวุโสที่สุดทางฝั่งบิดา
เฉินเจี่ยนเอ่ยถึงตรงนี้ก็เดินมาอยู่หน้าหวังอวิ๋นเฟิ่งกับเฉินต้าหมิง พลันโค้งตัวแสดงความเคารพ
เฉินต้าหมิงกับหวังอวิ๋นเฟิ่งตกใจจนรีบหลบ
เฉินเจี่ยนพูดว่า “ต้าหมิง อวิ๋นเฟิ่ง พวกเธอก็รู้ว่าหมู่บ้านชาวนาอย่างเราปกติไม่มีงานอดิเรกอะไร พอว่างก็คุยไปเรื่อย อาสามเธอปากไม่มีหูรูด คุยโม้ไม่ใช่วันสองวัน ผู้ชายน่ะอยา ากหน้าใหญ่กันทั้งนั้น ทุกคนรวมกัน เลยอดโม้ว่าญาติพี่น้องตนเป็นยังไงไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าการคุยโม้ของเขาจะสร้างปัญหาให้พวกเธอขนาดนี้ ลุงขอโทษแทนเหล่าซานด้วย นี่เงิน เอาไป ปนับดูนะ…”
เฉินต้าหมิงยื่นมือไปรับกระเป๋าหนังสือมาพร้อมกับเอ่ยด้วยความลำบากใจนิดๆ “ลุง…คือ”
“ต้าหมิง คุณลองรับมาสิ กลับไปหย่ากัน!” หวังอวิ๋นเฟิ่งพลันพูดขึ้น
สิ้นเสียง เฉินต้าหมิงรีบปล่อยมือ พูดพลางสะอื้นไห้ “คุณจะเอายังไงอีก?”
หวังอวิ๋นเฟิ่งมองค้อนเขาทีหนึ่ง “เห็นแก่ที่คุณมีคุณธรรม!” จากนั้นโค้งต
