พวกเขาโทรมาก็ต้องไป ฉันใกล้จะทนไม่ไหวแล้วนะ!” ผู้หญิงตะโกนต่อ
“เอาละๆ ไม่ต้องพูดแล้ว มีอะไรไปคุยกันที่บ้าน” เฉินต้าหมิงพูด
“ทำไม? กลัวใครได้ยินเหรอ ฉันไม่กลัว! ฉันทนมายี่สิบปีแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว! มีสิทธิ์อะไรฮะ? มีสิทธิ์อะไรที่พวกเขามีเรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้งแล้วพวกเราต้องควักเงินให้? ยืมเงินมาหลา ายปียังไม่คืน ฉันจะไปทวงคุณก็บอกว่าเป็นญาติพี่น้อง ต้องให้เกียรติกัน แต่เขาให้เกียรติคุณไหม มีเกียรติแล้วมีเงินซื้อบ้านแต่ไม่คืนเงินคุณน่ะเหรอ ฉันจะบอกให้นะ ญาติพี่น้องแ แบบนี้ฉันไม่มีซะยังดีกว่า!” ผู้หญิงพูดต่อ
“หวังอวิ๋นเฟิ่ง เอาละ พอแล้ว! มีอะไรกลับบ้านไปค่อยคุยกันไม่ได้รึไง?” เฉินต้าหมิงก็โกรธแล้วเหมือนกัน
“คุณตะคอกใส่ฉัน?!” หวังอวิ๋นเฟิ่งโกรธเช่นกัน
“คุณไปเองเถอะ!” หวังอวิ๋นเฟิ่งพูดจบก็หมุนตัวจากไป