โดยไม่คิดอย่างนั้นเลย “ฟางเจิ้ง ผมเป็นพ่อคนแล้ว”
“อาตมารู้ ประสกพูดเป็นสิบรอบแล้ว” ฟางเจิ้งพูดเศร้าๆ แม้แต่แฟนเขายังไม่มีเลย แต่กลับถูกคนที่เป็นพ่อมาพูดเรื่องงดงามต่างๆ นานาต่อหน้า! เขาละอยากต่อยคน!
“ไม่ใช่ ผมไม่ได้อยากพูดตรงนี้ ผมอยากบอกว่า…ผมมีลูกชายแล้ว” หยางหวาพูด
ฟางเจิ้งมองฟ้าอย่างหมดคำจะพูด แล้วมันต่างกันตรงไหน?
“เฮ้ย พูดผิดอีกแล้ว คืออย่างนี้ ผมมีลูกชายแล้ว ผมอยากฉลองหน่อย ท่านดูฤกษ์ให้ได้ไหม?” หยางหวาก็รู้ว่าตนตื่นเต้นเกินไป ลากฟางเจิ้งสิบกว่านาทีก็พูดซ้ำไปซ้ำมา แต่ไม่รู้ว่า ทำไมพูดประโยคนี้ไปแล้วมีความสุข! ฟินมาก! ทว่าทำไมฟางเจิ้งดูไม่ค่อยดีใจล่ะ?
ถึงอย่างนั้นหยางหวาก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก แค่เขามีความสุขก็พอแล้ว
ไกลออกไป หมาป่าเดียวดายนอนหมอบอยู่ตรงปากประตู ยื่นหัวสุนัขออกมามองฟางเจิ้งกับหยางหวาพลางถอนหายใจ “ไอ้ปัญญาอ่อนนี่ไม่รู้ถึงความเศร้าของหมาโสดเอาซะเลย”
เด็กแดงนั่งยองลงข้างหมาป่าเดียวดาย เอ่ยด้วยความเห็นใจว่า “ก็แค่หมาโสดที่อยากจะสึกแต่ยังไม่สำเร็จเท่านั้น พุทธศาสนากล่าวไว้ถูกต้อง ตัดทางโลกไม่ขาดนั่นคือความทุกข์! อยากกิ นก็ไม่ได้กิน คนอื่นยังมาโอ้อวดต่อหน้าเจ้า…เป็นทุกข์แท
