้องคำนวณ ฉันจะคุยกับนายก็ได้” ระบบว่า
“นายคำนวณไปเถอะ อ้อ ขอถามหน่อยสิ ตอนนี้ฉันมีบุญกุศลเท่าไรแล้ว?” ฟางเจิ้งถาม
“สี่พันกว่า! ครั้งนี้นายได้มาเยอะเลย!” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งพลันดีใจใหญ่ ถ้าเขาจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้เขามีค่าบุญกุศลสองพันกว่า! ภารกิจครั้งนี้ให้บุญกุศลเยอะขนาดนี้เชียว! นี่มันช่าง…มีความสุข!
เขาเดินไปหลังลานวัดอย่างเบิกบานใจ “จิ้งซิน!”
“อะไร?” เด็กแดงถามด้วยความรำคาญเล็กน้อย
“ไปเก็บเห็ดกัน! มื้อเย็นเพิ่มข้าว!” ฟางเจิ้งบอก
“ดี!” พอได้ยินว่าข้าว เด็กแดงพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา พูดด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเรียกลิง กระรอก และหมาป่าเดียวดาย สี่หายนะต่างวิ่งออกไปด้วยความระริกระรี้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หยางหวาเฝ้ารออย่างเหนื่อยยากทุกคืนวัน ในที่สุดตู้เหมยก็คลอด! เมื่อเสียงเด็กดังมาจากในห้องคลอด หยางหวากระโดดขึ้นสูง รอจนพยาบาลอุ้มเด็กออกมาแล้ว เ เขายิ้มจนกลายเป็นคนโง่ สุดท้ายถูกพยาบาลเตือนว่า “ห้ามส่งเสียงดังนะคะ!”
เมื่อกลับมาแล้ว หยางหวาวิ่งขึ้นเขาไปทันที ดึงฟางเจิ้งไว้ไม่ยอมปล่อยมือ
“ประสกหยาง มีอะไรก็พูดกันดีๆ พวกเราไม่จับมือกันได้ไหม?” ฟางเจิ้งมองหยางหวาเศร้าๆ มักจะรู้สึกแปลกๆ เสมอ
หยางหวากลับยิ้มตอบ
