้ง ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้ว่าฉันผิด! ฉันไม่ใช่คน! ขอร้องล่ะ อย่าให้ฉันเป็นต้นไม้เลย…”
“หลิวต้าเฉิง ประสกโขกหัวผิดทางแล้ว” ฟางเจิ้งเตือน
หลิวต้าเฉิงพลันหมุนตัวกลับ โขกศีรษะให้ฉีลี่อย่าที่นอนหลับไปเช่นกัน โขกอย่างบ้าคลั่ง ศีรษะเต็มไปด้วยเลือดแต่กลับไม่ยอมหยุด เขารู้ว่าจะหยุดตอนนี้ไม่ได้ เจ็บดีกว่าตาย!
ทว่าฉีลี่อย่าหมดสติไปแล้ว ฟางเจิ้งข้างกายก็ไม่มีท่าทีว่าจะให้เขาหยุด แต่เดินไปข้างสวีเหยียนเงียบๆ ด้วยกลายเป็นต้นไม้แล้ว เสื้อผ้าจึงขยายจนปริแตก ของในนั้นตกลงมา ฟางเจิ้ง งหยิบมือถือของตัวเองมากดโทร 110 เงียบๆ
ต่อมาฟางเจิ้งหิ้วหลิวต้าเฉิงไปโยนไว้ในลานบ้าน
หลิวต้าเฉิงร้องไห้ “ฟางเจิ้ง เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนกัน ปล่อยฉันไปเถอะ จากนี้ไป…ฉันจะไม่ทำอีกแล้วจริงๆ”
“หลิวต้าเฉิง ประสกชอบปลูกต้นไม้ ชอบสร้างความผาสุกให้กับโลกมากขนาดนั้น วันนี้อาตมาจะให้ประสกสมความปรารถนา ไปเถอะ…บางบาปกรรมก็แก้ไม่ได้ด้วยการพูดสำนึกประโยคเดียว” ฟางเจิ้ง งกล่าว
“ฟางเจิ้ง นายจะทำแบบนี้ไม่ได้ ไหนบอกว่าวางดาบลงจะสำเร็จอรหันต์ทันที? ฉันวางลงแล้ว!” หลิวต้าเฉิงร้องโวย
ฟางเจิ้งจ้องหลิวต้าเฉิง “ถ้าอย่างนั้นก็พูดมา บอกสิ่งที่ประสกเห็นและได้ยินที่