“คุ้มค่า!” ทุกคนที่เดิมทีเสียความเชื่อมั่นไปตอบกลับตามจิตใต้สำนึก
“เสียงเบาไป ไม่ได้ยิน เสียงดังหน่อย” สวีเหยียนตะโกน
“คุ้มค่า!” ทุกคนตะโกนพร้อมกัน เมื่อเสียงดังขึ้น ความมั่นใจก็ตามมาเช่นกัน
“ดีมาก วันนี้ประชุมจบเท่านี้ กลับไปคิดดีๆ ว่าตอนแรกที่มาอาจารย์พูดอะไรกับพวกคุณ อ่านสมุดบันทึก แลกเปลี่ยนกันให้มากๆ…ตอนนี้ แบ่งกลุ่ม หัวหน้ากลุ่มย่อยพาคนพวกคุณไปศึกษา” สวี เหยียนพูดจบ ทุกคนที่นี่ก็เริ่มแยกย้าย
ออกจากห้องเรียนมา ฟางเจิ้งเห็นเพื่อนนักเรียนนั่งแบ่งกันสามถึงห้ากลุ่ม กำลังหารือกันเรื่องความสำเร็จในวันนี้ ฟางเจิ้งยังไม่คิดเลยว่าต่อไปจะทำอะไร สวีเหยียนก็เรียกเขามาด้านนี พวกเขานั่งล้อมกันเป็นกลุ่มหลายคนเช่นกัน สวีเหยียนนั่งทางเหนือ หน้าหันไปทางใต้ มีท่าทีเป็นพี่ใหญ่ อีกทั้งเจ้าพวกที่คอตกเหงาหงอย ไม่รู้ว่าสวีเหยียนบอกอะไรถึงเริ่มมีความม มุ่งมั่นจะต่อสู้อีกครั้ง
สวีเหยียนตบที่นั่งข้างๆ “ฟางเจิ้งมานี่ นั่งตรงนี้”
ฟางเจิ้งพลันนั่งลง ก่อนได้ยินสวีเหยียนว่า “วันนี้ฟังอาจารย์หลู่ซินพูดแล้วทุกคนรู้สึกยังไงบ้าง ได้อะไรไหม? ทุกคนเล่าให้ฟังหน่อย ถือโอกาสแบ่งปันประสบการณ์การเติบโตของตนเองด้ วย เอาอย่างนี้ เริ่มจากทางขวามือ
