ลดาวนี่…ผมเชื่อว่าด้วยความหมั่นเพียรของผม ผมจะต้องเป็นมหาเศรษฐีเงินล้านไม่ก็สิบล้านอย่างแน่นอน ถึงตอนน นั้นผมจะให้คนในครอบครัวผมสุขสบาย” ก่อนที่ซุนผู่จะพูด นัยน์ตามีแต่ความมัวหมอง พอตอนพูดถึงทะเลดาว แววตาพลันเปล่งประกาย ราวกับว่าอยู่ที่นี่แล้วเขาสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว จะได้ก กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านหรือสิบล้านจริงๆ
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าถ้าล้มเหลวล่ะ? นั่งมั่วสุมอยู่ที่นี่ ไม่ได้เงินแม่แต่หยวนเดียว แทนที่ครอบครัวจะได้เงินแต่ต้องเสียเงิน นานเข้าจะทำอย่างไร
คนที่สองเป็นผู้หญิงอุ้มลูกน้อยคนนั้น เธอกล่อมลูกนอนไปพลางพูดไปพลาง “ฉันชื่อฉางเสี่ยวหง บ้านเกิดอยู่ภาคเหนือ เรียนจบมัธยมปลายมาก็ไม่ได้ทำอะไร แต่มาที่นี่เลย ฉันคิดว่าที นี่ดีมาก ทุกคนดีกับฉันมาก…ตอนอยู่ที่บ้าน คนในครอบครัวมักจะว่าฉันเรียนไม่ดี นี่ก็ไม่ดี นั่นก็ไม่ดี สรุปไม่มีอะไรดีเลย ถูกต่อว่าทุกวัน ที่โรงเรียนก็เหมือนกัน ด้วยความโ โกรธฉันเลยไม่เรียนมันแล้ว หลังก้าวเข้าสังคมก็พบว่าสังคมก็ไม่ง่ายเหมือนกัน อยู่โรงงานถูกหัวหน้าว่า อยู่หอพักไม่มีกลุ่มเพราะไม่มีเงิน มักจะถูกหัวเราะเยาะเป็นประจำ จนกระทั่งมา าทะเลดาว ฉันถึงพบความหวังและความเชื่อมั่นใ
