ง ไม่เคยเรียนหนังสือ เขียนหนังสือไม่เป็น และก็พูดหลักการยิ่งใหญ่อะไรไม่ได้ เมื่อก่อนฉันเย็บเสื้อผ้าให้โรงงาน ต่อมาเจอหัวหน้าสวี หัวหน้าสวีพาฉันมาที่นี่ หลั งจากที่ได้เรียนรู้ ตอนนี้ถึงฉันจะยังไม่รู้หนังสือ แต่เรียนผ่านเสียงบันทึกในมือถือทุกวัน ฉันได้เรียนสิ่งที่มีประโยชน์หลายอย่าง แถมยังใช้ทักษะการพูดและการเชื้อเชิญทางโทรศัพท์ ที่อาจารย์สอนฉันชวนคนมาได้สองคน ทั้งยังเซ็นสัญญาเป็นสมาชิกครอบครัวเราแล้ว ถึงตอนนี้ฉันทำกำไรได้หลายพันหยวน ฉันใช้ความจริงแสดงให้คนที่ดูถูกเหล่านั้นเห็นว่าฉันทำได้! ขอบ บคุณ!”
คนที่สี่เป็นชายวัยกลางคน เขาก้มหน้าไม่พูดไม่จา
สวีเหยียนขมวดคิ้ว กระแอมไอทีหนึ่ง “หม่าจื้อ ตานายแล้ว แบ่งปันหน่อย”
หม่าจื้อเงยหน้ามองสวีเหยียน “ผมพูดอะไรได้? ผมอยากกลับบ้าน…”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ใจสั่น สรุปว่าเจอคนที่ไม่ถูกมอมเมาแล้ว ดีใจจัง!
สวีเหยียนแค่นเสียงขึ้นจมูกทีหนึ่ง “หม่าจื้อ นายอยากกลับบ้านก็ไม่มีใครรั้งนายไว้ แต่นายคิดให้ดีๆ นายอยู่ที่นี่ เงินที่กินอยู่คือเงินพวกเรา นายกลับบ้านได้ แต่ต้องคืนเ เงินมาก่อนไหม?”
“ผมไม่มีเงิน…” หม่าจื้อก้มหน้าลง ฟางเจิ้งสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความเศร้า
