แนะนำเธอมาก็ได้ ให้เขาอธิบายให้ฟัง” หลู่ซินพูด
ฟางเจิ้งพยักหน้าก่อนแอบประสานมุทราชี้ไปยังหลู่ซิน ก่อนถามพลางหัวเราะแหะๆ “อาตมามีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ ป่าของพวกเราอยู่ที่ไหน?”
“ป่าจากไหน? พวกเราจะปลูกป่าไปทำไม พวกเราจะดักจับหมาป่าขาวด้วยมือเปล่า!” หลู่ซินคิดข้ออ้างดีแล้ว แต่พอเอ่ยออกไปกลับเปลี่ยนคำพูด
สิ้นเสียง ทุกคนต่างฮือฮา! สวีเหยียนกับซ่งเข่อหลิงข้างล่างร้อนใจยิ่งกว่า รีบส่งสายตาถามไปยังหลู่ซิน
หลู่ซินก็ร้อนรนแล้ว เอ่ยว่า “ฉันพูดจริงๆ นะ! พวกเราไม่มีทะเลทรายหรือป่าอะไรทั้งนั้น เงินสองพันกว่าล้านอะไรนั่นก็แค่โม้ เป้าหมายพวกเราง่ายมากคือหลอกคน! หลอกพวกคุณเข้ามา คุณจ่ายเงิน จ่ายเงินแล้วก็ช่วยพวกเราหลอกคนเข้ามาอีก! พวกเราไม่มีอะไรเลย ก็แค่ใช้เงิน!”
“หลู่ซิน หยุดพูด คุณบ้าไปแล้วเหรอ พูดจาอะไรซี้ซั้ว?” สวีเหยียนรีบวิ่งเข้ามาลากหลู่ซินออกไปข้างนอก
หลู่ซินสะบัดสวีเหยียนเจ้าคนที่หน้าตามีแต่ความอดอยากปากแห้งไปข้างๆ พูดต่อว่า “ลากฉันไปทำไม? ฉันพูดความจริง! เป็นคนเก่าคนแก่แล้วยังต้องปิดบังอะไรอีก? พวกเราเป็นพวกลวงโลก! ทุ กคนรู้ว่าเราเป็นพวกลวงโลก! นายก็เป็น ฉันก็เป็น ทุกคนเป็นหมด! รู้อยู่แก่ใจ ทำ
