ว! เมื่อกี้หลู่ซินพูดถูก พวกคุณรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่กลับสะกดจิตตัวเอง ความจริงพ พวกเราเป็นคนโกหก! ไม่มีใครดีเลยสักคน!” พิธีกรฮึกเหิมขึ้นเรื่อยๆ
แต่สวีเหยียนฮึกเหิมยิ่งกว่า เขารีบวิ่งเข้ามาด่าทอ “บ้า! บ้า! บ้ากันหมด!” ก่อนลากพิธีกรออกไป ไม่นานก็ได้ยินเสียงว่ามีคนตะโกนมาจากข้างนอก “เมื่อกี้ฉันพูดอะไร? ฉันไม่ได้อย ยากพูดเรื่องพวกนี้…”
“หุบปาก! ไปตรงนู้นเลย!”
……….
ส่วนผู้คนภายในห้องตาค้างไปแล้ว ความมุ่งมั่นต่อสู้และความมั่นใจในตัวเองของพวกเขามาจากการสะกดจิตตัวเองกับการล้างสมองจากคนอื่นทุกวัน พยายามให้ตัวเองคิดว่าตนถูกต้อง ตนกำลังช ช่วยคนอื่น ไม่ใช่เพื่อหาเงินจากคนอื่น ตนพยายามเพื่อให้โลกเป็นสีเขียว ทว่าคำพูดของหลู่ซินกับพิธีกรเหมือนกับตะบองฟาดเข้าที่หัวพวกเขาจนมีดาวสีทองขึ้นเต็มศีรษะ ฉากกำบังที่ไ ไว้มอมเมาตนเองที่สร้างขึ้นอย่างยากลำบากในใจแตกออกดังเปรี๊ยะ…
ปวดใจ!
ตอนนี้เองไม่รู้ว่าใครพลันร้องไห้ “บ้าเอ๊ย พูดอะไรไร้สาระ? ฉันไม่เชื่อ! นี่คือธุรกิจที่พยายามทำเพื่อมนุษย์ทั้งโลก นี่คือธุรกิจของคนดี ฉันไม่ใช่คนลวงโลก!”
“ถูก เราไม่ใช่คนลวงโลก!”
“พวกเราเป็นคนดี”
“เมื่อกี้ที่พูดต้องล้อเล่นแน่ๆ”
