ได้ยินดังนั้น เพลิงโทสะของหลี่จิ้งชูมอดดับลงไปไม่น้อย อย่างน้อยไอ้ลาหัวล้านก็ยังรู้จักเคารพเธอที่เป็นหัวหน้าคนนี้
แต่เพลิงโทสะเพิ่งมอดลงก็ลุกโหมขึ้นมาอีกครั้ง!
เพราะไอ้ลาหัวล้านนี่ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไร หยิบไปพลางยัดใส่ปากไปพลาง หมั่นโถวใหญ่ขนาดนั้นใช้มือข้างเดียวบีบเป็นก้อนแล้วยัดใส่ปากทันที! หนึ่งคำหนึ่งก้อน ในมือถือไว้สิบอัน น ตอนที่เดินมาถึงตรงหน้าเธอก็กินหมดแล้ว! ทว่าฟางเจิ้งก็ยังมองหลี่จิ้งชูด้วยความเก้อเขิน ยิ้มบอกว่า “ว้า กินหมดแล้ว ไม่เป็นไร หัวหน้ารอเดี๋ยว อาตมาจะไปเอามาอีก”
เมื่อได้ยินว่าฟางเจิ้งจะกลับมาเอาอีก กลุ่มคนข้างหลังลงมืออย่างรวดเร็ว หมั่นโถวไม่ถึงสิบกว่าอันที่เหลืออยู่หมดเกลี้ยงในพริบตา! คนที่แย่งได้ลำพองใจ คนที่แย่งไม่ได้เศร้าสลดหม่ นหมอง แต่ว่าไม่นานพวกเขาก็ทำท่าจะร้องไห้ เพราะตอนที่พวกเขาอยากจะกินผักดองเค็มรองท้อง ผักดองเค็มสองจานนั้นก็ถูกไอ้ลาหัวล้านนั่นยกไปแล้ว! พวกเขากำลังจะตำหนิ ผลคือไอ้พร ระบ้าวางผักดองเค็มลงตรงหน้าหัวหน้า เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หัวหน้า หมั่นโถวหมดแล้ว แต่ยังมีผักดองเค็ม คุณไม่กินเหรอ?”
ได้ยินแบบนี้ใครจะกล้าว่า? อีกฝ่ายเอาไปให้หัวหน้า เลยไ
