ด้แต่ด่าทอในใจยกใหญ่
ทว่าหลี่จิ้งชูไม่ดีใจ กลับกัน เธอโกรธมาก โกรธมากๆ! ผักดองเค็มบ้านตนเป็นอย่างไรเธอจะไม่รู้เหรอ? ตอนซื้อมาก็เค็มมาก เพื่อประหยัดเธอเลยเพิ่มเกลือลงไปอีกถุง คนอื่นขายผักแ แช่ แต่ผักดองเค็มที่นี่คือผักดองเค็มจริงๆ! ให้กินผักดองเค็มเปล่าๆ สองจาน? นี่กะจะให้เธอเค็มจนตายชัดๆ!
แต่ไอ้ลาหัวล้านทำแบบนั้น ทุกอย่างก็เพื่อรอยยิ้มของหัวหน้า ทำเอาหลี่จิ้งชูโกรธจนกัดฟันกรอด สุดท้ายจึงเค้นคำออกมาจากในปาก “ฉันอิ่มแล้ว…พวกเธอกินเถอะ”
สวีเหยียนเห็นแบบนั้นก็รีบพูด “หัวหน้า ผมยังมีหมั่นโถวอีกอัน ผมไม่หิว คุณกินก่อนไหม”
“ไปให้พ้น!” หลี่จิ้งชูจะระบายโทสะกับคนมาใหม่ที่ยังไม่จ่ายเงินอย่างฟางเจิ้งไม่ได้ ทว่าระบายใส่สวีเหยียนได้ไม่ใช่ปัญหา เพลิงโทสะพลันปะทุขึ้นมา อ้าปากกว้างเอ่ยคำว่าไสหัวไปพร้ อมกับน้ำลายที่กระจายไม่ขาดสาย ประหนึ่งภูเขาไฟระเบิด เขื่อนแม่น้ำแตก พริบตาเดียวก็ล้างหน้าให้สวีเหยียน…
สวีเหยียนร้องว่ารังเกียจในใจ แต่เขาจะพูดอะไรได้? ที่นี่มีระบบการแบ่งระดับที่เข้มงวด หัวหน้าคือผู้ปกครองบ้านนี้ ผู้ดูแลอย่างเขาเป็นเพียงรองหัวหน้า เป็นหัวโจกเล็กๆ ก็ถือว่า าได้ควบคุมทั้งหมดแล้ว…ระดับ
