หนึ่งยิ่งใหญ่ดั่งฟ้า เขาจะกล้าพูดจาไร้สาระหรือ
หลี่จิ้งชูกลับสำนักงานเธอทันที สวีเหยียนก็มีความโกรธคุกรุ่นอยู่เต็มอกเช่นกัน…
ตอนนี้เอง ฟางเจิ้งขยับเข้ามาใกล้ “ผู้ดูแลสวี ถ้าไม่หิวก็ให้อาตมากินเถอะ”
พริบตานั้น เพลิงโทสะในอกสวีเหยียนพุ่งพรวดขึ้นมา อ้าปากตะโกนด่า “กินอะไร? นายไม่รู้เหรอว่าหมั่นโถวนี่คำนวณตามจำนวนคน? หนึ่งคนหนึ่งอัน! นายกินคนเดียวไปเยอะขนาดนั้น คนอื นจะกินอะไร? ดูซิ พี่น้องยังไม่ได้กินเยอะขนาดนั้น กำลังหิวอยู่น่ะ!”
ฟางเจิ้งทำหน้าท่าทางว่าฉันกลัวแล้ว ก่อนเอ่ยว่า “เห็น แต่อาตมายังหิวอยู่เลยนี่ ทุกคนหิวกันหมด ไม่มีโดนเอาเปรียบ”
“นาย…” สวีเหยียนโกรธจนตาแทบเหลือก ปาหมั่นโถวใส่ตามจิตใต้สำนึก แต่ฟางเจิ้งคว้าไว้ได้พอดี ก่อนโยนใส่ปากกินเข้าไป แถมยังเอ่ยอีกประโยค “ขอบคุณผู้ดูแลสวี ฮา” จากนั้นจึงหันหัวโล้ นแวววาวให้สวีเหยียนแล้วเดินจากไป!
สวีเหยียนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา มื้อเช้าของเขา! ไอ้เวร หิวโว้ย!
ฟางเจิ้งอาศัยจังหวะที่ไม่มีคนตรงไปที่ห้องน้ำ ควักหมั่นโถวออกจากอกเสื้อทีละอันแล้วโยนใส่ในห้องน้ำ จากนั้นพุ่งออกไป ไม่ผิด เขาไม่ได้กินหมั่นโถวเหล่านี้ ก็เหมือนกับบะหมี่เมื่อ อวาน เขาไม่ได้ก
