ินเลย เพียงแต่ใช้อภินิหารความฝันยามต้มข้าวฟ่างทำให้ทุกคนเห็นภาพลวงตาว่าเขากินเท่านั้น ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่เด็กแดงที่ในท้องมีอัคคีฌาน กินอะไรก็เผาได้หมด ส สามารถกินต่อได้อย่างไร้ขีดจำกัด แต่ห้องน้ำตรงหน้านี่ก็ทำให้กินได้ไม่จำกัดเช่นกัน…
เมื่อทิ้งหลักฐานทั้งหมดแล้ว ฟางเจิ้งก็ออกไปอย่างสบายใจ
เมื่อออกมาก็เห็นสวีเหยียนที่เมื่อครู่ยังโกรธกำลังพยายามปั้นรอยยิ้มบางๆ พิงตรงปากประตูอยู่พอดี เขาพูดยิ้มๆ ว่า “ฟางเจิ้ง นายมาตั้งนานแล้ว ควรจ่ายค่าอาหารหน่อยไหม?”
“หลิวต้าเฉิงบอกว่าเขาจะจัดการเรื่องอาหารและที่พักให้ทั้งหมดนี่ ทำไมจะต้องจ่ายค่าอาหาร?” ฟางเจิ้งถามกลับ
“ใช่ หัวหน้าหลิวบอก เขาจะจัดการทุกอย่างให้ แต่ว่าหัวหน้าหลิวยังไม่กลับมา…นายก็รู้ว่าเขายุ่ง ยุ่งจนไม่รู้จะกลับมาวันไหน แต่นายต้องอยู่ที่นี่ยาว ตามกฎของครอบครัวแล้ว ทุก กคนต้องจ่ายค่าอาหาร หัวหน้าหลิวบอกว่าให้นายจ่ายไปก่อน กลับมาเขาจะคืนให้” สวีเหยียนตอบ
“อย่างนั้นเอง…ได้ นายรอก่อนนะ อาตมาจะไปเอามาให้” พูดจบฟางเจิ้งกลับไปในห้อง ก่อนจะถาม “เท่าไร?”
“หนึ่งเดือนหนึ่ง…” สวีเหยียนจะบอกว่าหนึ่งพัน แต่พอนึกถึงความกินจุของฟางเจิ้งแล้วจึงกัดฟันบอก
