ห้เขาอยู่กับพวกนาย ทำไมถึงมายัดให้พวกเราแทน? อีกอย่าง พวกเราเต็มแล้ว ไม่มีที่เว้ย”
“เหล่าซุน ฉันว่านายหาสำลีอะไรพวกนี้มาใช้เถอะ อดทนไว้”
“อดทน? อดทนอีกก็จะเป็นบ้าแล้ว!” ซุนผู่แทบร้องไห้ คนที่ไม่เคยประสบจะไม่รู้ถึงความเจ็บปวดในนั้นเลย
“ต้องสำเร็จสิ เป็นบ้าไปก่อน! สู้ๆ!” ทุกคนให้กำลังใจ
ซุนผู่พลันพูดไม่ออก ด่าในใจยกใหญ่ว่า ‘แม่เย็X!’
อีกด้าน สวีเหยียนพาฟางเจิ้งไปเตรียมทานอาหารแล้ว ทุกคนพากันยกโต๊ะเข้ามาวางเป็นแถวยาวในลานบ้าน รอบๆ วางเก้าอี้ไว้ แต่ไม่มีคนนั่งลง แน่นอนมีข้อยกเว้นคนหนึ่ง นั่นคือฟางเจิ้ง!
ฟางเจิ้งไม่ได้สนใจมากขนาดนั้น แต่หย่อนก้นนั่งลงทางซ้ายของโต๊ะ พลันเรียกสายตาประหลาดและคมกริบนับไม่ถ้วนมา แต่เขามองข้ามไปเลย ทำเป็นมองไม่เห็น
ตอนนี้เอง ประตูห้องที่ไม่ค่อยเปิดมาโดยตลอดเปิดออก ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมา
ทุกคนเห็นผู้หญิงคนนี้แล้วต่างตะโกนพร้อมกัน “สวัสดีหัวหน้า”
“สวัสดีทุกคน” ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าอย่างพอใจ แต่ว่าตอนที่มองฟางเจิ้งสีหน้าย่ำแย่ทันที ก่อนจะมองสวีเหยียนด้วยแววตาเฉียบคม
…………………………..
[1]ธุรกิจแบบพีระมิดในจีนแบ่งได้เป็นสองแบบคือ แบบเหนือและแบบใต้ แยกตามลักษณะการจัดการกับกลุ่มเป้า
