่ว่างเปล่าพลางยิ้มเบิกบานกว่าเดิม เมื่อผลักประตูออกไป เห็นเพียงคนกลุ่มหนึ่งนอนอยู่ใต้ชายคาบ้านข้างนอก บ้างห่อตัวในผ้าห่ม บ้างนอนขวาง บ้างเตะขากัน ท่านอนหลากหลาย ขณะเดียวกันตามตัวก็ถูกยุงดูดเลือดจนอิ่ม คนแล้วคนเล่า หลายคนยังเกาอยู่ในความฝัน
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็เห็นใจพวกเขาเล็กน้อย เขาทำแบบนี้เกินไปหน่อยหรือไม่?
ทว่าตอนที่ฟางเจิ้งเหลียวไปเห็นโซ่เหล็กอันใหญ่ตรงประตูใหญ่ รวมถึงคนสองคนที่นั่งนอนเฝ้าประตูอยู่ ความเห็นใจอันน้อยนิดในใจก็พลันหายไป
ฟางเจิ้งพยักหน้าแล้วเดินเข้าครัว หันตัวไปมองมีดหั่นผักด้านบน เจ้านี่มีรูโหว่ ฟางเจิ้งหยิบขึ้นมาลอง แต่ไม่อยากเชื่อว่ามันทื่อจนหั่นผักยังต้องออกแรง! เขามองคนข้างนอกก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย คิดในใจว่า ‘คงเพื่อกันไม่ให้คนอื่นฆ่าตัวตายหรือไม่ก็ใช้อาวุธทำร้าย ทำเรื่องเลวครบทุกอย่างจริงๆ…’
ตอนนี้เอง ฟางเจิ้งมองไปที่วัตถุหลายชิ้น จากนั้นเผยยิ้มชั่วร้ายเสี้ยวหนึ่ง… “แกนี่แหละ”
‘แก๊ง!’
‘แก๊ง!’
‘แก๊ง!’
ซุนผู่ที่กำลังหลับสบายพลันได้ยินเสียงเคาะดังสนั่น เสียงดังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้! ทำเอาเขาตกใจสะดุ้งตื่น เหงื่อเย็นๆ ซึมไปทั้งตัว! ทว่าเขาไม่สนใจแล้ว ดวงตาแดงก่ำมองไปยังต
