สวีเหยียนได้ยินดังนั้นก็ฉุกคิดขึ้นมา พลันเอ่ยด้วยความโกรธว่า “เป็นแบบนั้นได้ยังไง? หลวงพี่ฟางเจิ้งเป็นแขกคนสำคัญของประธานหลิว จะให้กินไม่อิ่มได้ไง ออกไปซื้อบะหมี่มา!”
“บะหมี่ธรรมดาเราก็อายจะให้หลวงพี่กิน บะหมี่ดีต้องไปซื้อที่ตลาด ไปกลับก็สองชั่วโมงแล้ว” ซ่งเข่อหลิงคิดขึ้นได้เช่นกัน เอ่ยตอบไปทันที
สวีเหยียนแอบยกนิ้วโป้งให้ ให้ความร่วมมือดีเลย! สวีเหยียนมองฟางเจิ้งพลางว่า “หลวงพี่ ท่านว่า…”
ฟางเจิ้งยิ้มเจิดจ้า สวีเหยียนที่มองอยู่โล่งอกในใจนิดๆ ดูท่าหลวงจีนนี่คงรู้จักพอแล้ว แต่ปรากฏว่าได้ยินฟางเจิ้งพูดอีก “อมิตาพุทธ ไม่เป็นไร อาตมารอได้ สีการีบไปเถอะ”
สวีเหยียนกับซ่งเข่อหลิงพูดไม่ออกในฉับพลัน เคยเจอคนหน้าหนา แต่ไม่เคยเจอที่หน้าหนาแบบนี้มาก่อน! ทว่าท้ายที่สุดสวีเหยียนก็ยังพยักหน้า “ไปซื้อเถอะ”
ซ่งเข่อหลิงกัดฟันเดินออกไป แต่จนบ่ายแล้วก็ยังไม่กลับมา…
ซ่งเข่อหลิงไปแล้ว ฟางเจิ้งวางชามบะหมี่ลง ขณะจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างนั้น สวีเหยียนรีบพูด “หลวงพี่ ท่านดูสิ วันอากาศร้อนแบบนี้ นอนกลางวันหน่อยดีไหม เดี๋ยวผมจัดเตียงให้…”
พูดจบสวีเหยียนก็เดินไปข้างนอก เขากลัวแล้ว ถ้าฟางเจิ้งร้องจะกินอีกก็ไม่มีอะไรให้
