หล่านี้จะหลอกคนอื่นอย่างไร
ซ่งเข่อหลิงออกไปจนบ่ายแล้วก็ไม่กลับมาจริงๆ ตกช่วงเย็นถึงหอบหายใจแรงกลับมา เอ่ยกับฟางเจิ้งด้วยความเกินจริงและจริงจังว่า “หลวงพี่ ท่านไม่รู้หรอกว่าฉันหาไปทั่วเมืองเลยกว่า จะซื้อบะหมี่ชั้นดีมาได้ และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านว่าทำไมบะหมี่มันซื้อยากแบบนี้ เมืองนี้ยังเล็ก จากนี้พอได้เงินมาต้องไปเมืองใหญ่ อยากกินอะไรก็จะได้กิน”
ฟางเจิ้งฟังไปยิ้มไป พูดแบบนี้ไปหลอกผีผียังไม่เชื่อเลย! แต่ฟางเจิ้งไม่ได้ว่าอะไร ช่วงเย็นเขายังคงได้กินอาหารชั้นดี ส่วนคนอื่นกินอะไรเขาไม่รู้ ทว่าอาหารชั้นดีนั่นคือหมั่นโถ ถวสามลูก คนพวกนั้นจะได้กินของดีอะไร แค่ใช้เท้าคิดก็รู้แล้ว
ยามเย็น สวีเหยียนมาหาฟางเจิ้ง บอกว่าสภาพแวดล้อมที่นี่แย่หน่อยเลยว่าจะเปิดโรงแรมให้เขาพัก แต่ต้องการบัตรประชาชนไปเปิดโรงแรม ฟางเจิ้งทำเป็นไม่เข้าใจอะไรเลย ก่อนจะให้บัตรประชาช ชนกับสวีเหยียนไปอย่างใจกว้าง
ไม่ผิดคาด สามทุ่มกว่าสวีเหยียนกลับมาอีกครั้ง “เฮ้อ หลวงพี
