ำใจงาม จึงวางเท้าลงไปเสีย อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ถึงชายสวมเสื้อเชิ้ตดำจะหน้าตาธรรมดา แต่ฝีมือการล้างเท้าถือว่าไม่เ เลวเลย
ฟางเจิ้งอดไม่ไหวถามว่า “ประสกท่านนี้ ล้างเท้าให้คนบ่อยหรือ?”
“บ่อย? ไม่บ่อยหรอกครับ เป็นบางครั้ง เดือนหนึ่งล้างสิบกว่าครั้ง ต้องดูสถานการณ์ ท่านอย่าเรียกผมประสกเลย เรียกชื่อผมเถอะ ผมซุนผู่ ผู่จากคำว่าผู่ซู่ที่แปลว่าง่ายๆ น่ะคร รับ” ซุนผู่กล่าว
ฟางเจิ้งพยักหน้า มองสภาพแวดล้อมทรุดโทรมรอบๆ พลางพูด “บุพการีประสกรู้ล่วงหน้าจริงๆ ตั้งชื่อได้ตรงตามความจริงเลย!”
