ริงๆ ขามายังซื้อตั๋วรถให้อาตมา เอารถมารับ ดูแลอาหารและที่พัก แถมไปเที่ยวเป็นเพื่อนอีก อาตมาเกรงใจจัง ถ้าต้าเฉิ งยุ่งจริงๆ ประสกก็บอกเขาว่าให้ทำงานเถอะ ไม่ต้องดูแลอาตมา ถึงยังไงอาตมาก็ว่าง จะรออยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับมา ให้มองธุรกิจเขาเป็นหลักเถอะ”
พอได้ยินว่าตั๋วรถไฟ ทุกคนที่นี่มีสีหน้ามืดทะมึน ตัวเองจ่ายเงินให้ลูกค้าเป้าหมายซื้อตั๋วรถไฟ? นี่เป็นครั้งแรกของพวกเขา และก็ไม่เคยเห็นใครถูกเชิญชวนมาแบบนี้เหมือนกัน! ที่สำคั ญคือตั๋วใบนั้นของฟางเจิ้งเป็นตั๋วที่ทุกคนรวมเงินกันซื้อ ต่างมีส่วนร่วมด้วยกัน!
ทว่าฟังจากประโยคหลัง ฟางเจิ้งไม่สนใจว่าหลิวต้าเฉินจะกลับมาช้า แถมยังอยากอยู่ต่ออีกหลายวัน ฉับพลันนั้นทุกคนต่างยิ้มแย้ม ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ คนที่เข้าประตูพวกเขามา ต่อให้โง่ กว่านี้ก็จะรู้สึกว่าผิดปกติ แล้วหาเหตุผลต่างๆ นานาอยากจะออกไป นี่คือจุดที่พวกเขาจัดการยาก ดังนั้นปกติพวกเขาจะให้อีกฝ่ายไปนอน คุยกันน้อยๆ รออีกฝ่ายนอนแล้วถึงหยิบ
