มือถือ เงินสด บัตรเครดิต และบัตรประชาชนอีกฝ่ายมา ประกอบกับมีคนคอยเฝ้าดูยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยพื้นฐานแล้วจะหนีไม่รอด
ทำมาตั้งนาน พวกเขาเพิ่งเคยเจอแบบฟางเจิ้งที่เป็นฝ่ายขอไม่ไปเองเป็นครั้งแรก
ไม่ว่าอย่างไรทุกคนก็ดีใจกันมาก สวีเหยียนยิ้มเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมกินข้าวเถอะ”
ฟางเจิ้งพยักหน้าติดๆ กัน สวีเหยียนพาฟางเจิ้งเข้าไปในห้องหนึ่ง ในห้องมีโต๊ะและเก้าอี้ แม้จะเก่าไปบ้าง แต่ก็เหมือนจะไม่สำคัญ ไม่นานซ่งเข่อหลิงยกบะหมี่สองชามเข้ามาวางลงบนโต๊ะ ะ เอ่ยยิ้มๆ ว่า “วันนี้อากาศร้อนเป็นพิเศษ กินบะหมี่น้ำหน่อยจะได้สบายๆ”
ฟางเจิ้งมองชามใหญ่ตรงหน้า ชามไม่เล็ก มีขนาดเท่าสองฝ่ามือ น้ำซุปก็เยอะเต็มชาม! ทว่าทำไมมองเห็นเส้นชัดแบบนี้ แต่ละเส้นมองแยกแยะได้ง่ายขนาดนั้นเลย? ด้านบนนอกจากต้นหอมนิดหน่อย ยแล้ว แม้แต่น้ำมันก็ยังดูไม่ออก ฟางเจิ้งเห็นว่าซ่งเข่อหลิงมีสีหน้าแววตาตะกละตะกลามของสิ่งนี้ ถึงจะซ่อนความกระหายต่อบะหมี่ได้ในตอนแรก แต่ก็ยังไม่พ้นตาทิพย์ของฟางเจิ
