้ฐานะอย่างน่าเศร้าจริงๆ
ฟางเจิ้งเลยตอบไปว่า “อาตมาอยากมีชีวิตที่ร่ำรวยเหมือนกัน แต่อาตมาอยู่วัดเล็ก ไม่มีความสามารถึงขั้นนั้นหรอก ทุกวันนี้กินแค่ข้าวสวยกับอาหารเจ ชีวิตลำบาก ทุกท่านดูสบายดีนะ”
“ก็โอเค อ้อ ประธานหลิว ก่อนหน้านี้นายพูดอะไรนะ?” สิ่งที่ทำให้ฟางเจิ้งพูดไม่ออกคือเขาเพิ่งรายงานตัว คนที่ชื่อเฉินเซียวก็เริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้ว
จากนั้นหลิวต้าเฉิงโผล่หน้ามา “เมื่อกี้พูดอะไรนะ อ้อ เป็นเพื่อนกันหมดนะ ใครอยากทำงานอะไรก็มาบอกฉัน ตอนนี้กิจการใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ต้องการเพื่อนที่ไว้ใจได้ ขอแค่เชื่อฉันหลิวต้าเฉิง ไม่ว่าใครก็มาได้! มาที่นี่ได้เบิกเงินค่าตั๋วเครื่องบิน กินฟรีอยู่ฟรี ขอแค่มีความสามารถ ฉันจ่ายเงินให้ได้สบายๆ!”
“ประธานหลิวสุดยอด!”
“ประธานหลิวโคตรเจ๋ง ประธานหลิว ตอนนี้ฉันกำลังเรียน…”
ฟางเจิ้งอ่านทุกอย่างพลางส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ดูเหมือนเขาจะถูกมองข้ามอีกแล้ว ทว่าเขาอย่างไรก็ได้ คนห่างไกลอย่างเขา ถ้าจะคุยจริงๆ เดาว่าคงคุยได้ไม่มาก จึงยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจ แต่อ่านเอาสนุกอย่างสบายใจ
ทุกคนคุยกันไปๆ มาๆ ก็คุยถึงเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง
“ฉีลี่หย่า ได้ยินว่าเร็วๆ นี้ครอบครัวเธอเจอปัญหานี่
