ตอนนี้ประธานหลิวรวยแล้ว ไปทำงานกับเขาสิ หาเงินแล้วก็แก้ปัญหาได้ทุกอย่าง” เฉินเซียวกล่าว
ทุกคนต่างเห็นด้วยทันที ก่อนที่เด็กสาวชื่อลี่หย่าคนนั้นจะปรากฏตัวขึ้น
“ช่างเถอะ ฉันเรียนภาษาและวรรณคดีจีน พูดจริงๆ นะ ก็เรียนได้อะไรมาไม่เท่าไรหรอก ไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้…” ฉีลี่หย่าพูด
พอเห็นเด็กสาวคนนี้ออกมา มีร่างหนึ่งวูบผ่านในความคิดฟางเจิ้ง นั่นคือเด็กสาวที่นั่งตรงมุมตลอด แถมบอบบางเล็กน้อย พูดกับคนอื่นเสียงเบามาก ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจอะไร เพียงแค่เธอมีนิสัยขี้กลัว ถูกคนขู่ทีก็จะร้องไห้…
“ฉีลี่หย่า ไม่เป็นไร ฉันขาดกำลังคน ถ้าเธอไม่รู้จะไปไหนก็มาหาฉันได้” หลิวต้าเฉิงพลันออกปาก
ฉีลี่หย่าขบคิดแล้วตอบกลับ “ฉันคิดดูก่อน ต้องปรึกษากับที่บ้าน ถ้าทุกอย่างลงตัวฉันจะไป ขอบคุณไว้ก่อนนะประธานหลิว”
“ฮ่าๆ…เป็นเพื่อนเก่ากันนี่ ไม่ต้องเกรงใจ” หลิวต้าเฉิงตอบกลับ
จากนั้นทุกคนเริ่มพูดคุยกันอีก ฟางเจิ้งอ่านไปครู่หนึ่ง ส่วนใหญ่จะล้อมวงคุยกับหลิวต้าเฉิง หลิวต้าเฉิงจะโชว์บ้าน โชว์รถหรูของตนตลอด เรียกเสียงร้องตกใจได้
ฟางเจิ้งส่ายหน้า อวยพรให้หลิวต้าเฉิงร่ำรวยต่อไป หาเงินได้ยังคิดจะช่วยเหลือเพื่อนๆ นี่ก็ถือว่าเป็นคนดีอยู่
หลายวันต่อมา
