ทว่าฟางเจิ้งมีภูมิต้านทานนานแล้ว จึงมองข้ามการแทะโลมของผู้หญิงสวยๆ เหล่านั้น อ อ่านข้อความที่ส่งเข้ามาทั้งหมดพลางหัวเราะ จากนั้นพอไม่ตอบกลับ นานวันเข้าผู้หญิงเหล่านั้นก็ยอมแพ้ไปเอง…
ทว่าในเพื่อนเหล่านี้ไม่มีใครเป็นเพื่อนสมัยเรียนเลย! ถ้าอย่างนั้นใคร รู้เบอร์เขาและเลขบัญชีวีแชตเขามาจากไหน?
ไม่อยากคิดมากขนาดนั้นแล้ว ดีเลวอย่างไรก็เป็นเพื่อนกัน จึงกดรับไป! แม้จะไม่ได้ติดต่อกับคนพวกนี้มานานมาก แม้ตอนนั้นจะรู้สึกว่าโรงเรียนแย่มาก ความสัมพันธ์กับเพื่อนก็แย่ แต่พ พอนึกถึงเรื่องเก่าๆ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหวนคิดถึงช่วงหนุ่มสาว และยังมีความคิดถึงอีกมากมาย
แต่สิ่งที่ทำให้ฟางเจิ้งตกใจคือ เมื่อเข้ากลุ่มไปแล้วเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีคนเพิ่มเข้ามา ถึงระบบจะเตือนว่าเขาเข้ากลุ่มแล้วก็ตาม
“ว่าแล้ว อาตมายังถูกเมินเฉยเหมือนเดิมเลย” ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ
เขาเรียนมัธยมปลายที่อำเภอซงอู่ อำเภอซงอู่ชั้นสองอยู่ในกลุ่มมัธยมปลายประเภทสอง[1] ที่นี่รวมเอานักเรียนที่มาจากหมู่บ้านชาวนารอบๆ ไว้มากมาย แน่นอนว่ายังมีนักเ
