ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “อย่าประเมินอาจารย์สูงขนาดนั้น อาตมาไม่มีทฤษฎีอะไรของตัวเองหรอก มีหลายอย่างที่อาจารย์ของอาจารย์หรือก็คืออาจารย์ปู่ของนายสอนมา หลวงตาหนึ่งนิ้วบอกว่านักบวชต ต้องตรากตรำในโลกนี้อย่างถึงที่สุด รู้ว่าความสุขคือสิ่งใด รู้ว่าอะไรคือความสุข ถึงจะสามารถพาคนไปสู่ความสุข สั่งสมบุญกุศลทำความดี พระพุทธให้นักบวชตรากตรำในโลกนี้จนถึงที่สุด ห้ามกินเนื้อ ห้ามกินผักที่มีกลิ่นแรงห้าอย่าง[1] ห้ามไว้ผมสวยงาม ห้ามสวมเสื้อผ้าสวย ห้าม…ข้อห้ามแต่ละอย่างคือการนำของที่สวยๆ งามๆ ออกไป เพื่อให้เราเข้าใจถึงความล้ำค่าขอ องของพวกนั้น รอจนวันหนึ่งที่เราได้มาถึงจะถนอมรักษามันไว้ได้ดีกว่าเดิม”
“ก็เหมือนกับหวังหลุนนั่น? พอเห็นว่าจะเสียพี่ติงหนิงไปแล้ว ถึงเข้าใจว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตคือใคร คนที่รักคือใคร?” เด็กแดงถาม
ฟางเจิ้งพยักหน้า ก่อนโขกหัวเขาไปที ด่าทอว่า “เป็นเด็กน้อยพูดเรื่องความรักให้น้อยๆ หน่อย กลับไปสวดมนต์!”
เด็กแดงพลันน้ำตานองหน้า
