หนิงถามอย่างโมโหฟึดฟัด
ฟางเจิ้งสะอึก
เด็กแดงได้ยินดังนั้นพลันหัวเราะขบขัน รีบพูดว่า “พี่ติงหนิงพูดถูก! เช่นนั้น พี่ติงหนิง ถึงเวลาช้าลงแล้วก็ยังเหมือนว่า…จะเปลี่ยนอะไรไม่ได้จริงๆ”
“ฉันก็รู้ แค่ทำใจจากไม่ได้นิดๆ…บางทีขอแค่วันนี้ไม่เข้าไป ไม่รับรู้ข่าวสารของพวกเขา ฉันคงหลอกตัวเองต่อไปได้ ใช้ชีวิตตามใจต่อไปได้…” ติงหนิงพึมพำ
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงสบตากัน ภายในใจเกิดความเจ็บปวดแทนติงหนิงเล็กน้อย ความรักของติงหนิงบริสุทธิ์มาก บริสุทธิ์จนเสียสสละตัวเองได้ แต่ก็ยังคงไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เธอไม่อยากใช้อ อำนาจครอบครอง ไม่อยากแย่งชิงอะไรพวกนั้น เพียงแต่คิดง่ายๆ ว่าจะปกป้องบางสิ่ง ทว่าพอมาถึงท้ายที่สุด…เธอเหมือนจะเสียทุกอย่างไป หากฟางเจิ้งกับเด็กแดงไม่มา ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าบทสรุปสุด ดท้ายจะเป็นอย่างไร…แม้ว่าตอนนี้จะไม่ค่อยชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นอย่างไรก็ตาม
สามคนเดินบนถนนแคบ ไม่รีบร้อนกลับไปบ้านติงหนิง ติงหนิงเองก็จงใจไม่พูดถึงเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเธออยากยืดเวลาจริงๆ
ทว่าไม่ช้าก็เร็วต้องมีปลายทาง เวลาไม่มีวันหยุดลงเพื่อคนใ
