ดคนหนึ่ง สุดท้ายสามคนเดินมาถึงประตูบ้านติงหนิง
“หลวงพี่ วันนี้พวกท่านพักที่นี่เถอะ ฉันเช่าห้องหนึ่งปี ถ้าพวกท่านไม่มีที่ไปก็อยู่ต่อได้อีกครึ่งปี” ติงหนิงกล่าว
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ครั้งนี้อาตมาลงเขามาเที่ยว จะไม่อยู่ที่ใดที่หนึ่ง สีกาพักบ้านหลังนี้เองเถอะ”
“พักเอง? ฉันจะไปวันนี้แล้ว จะไปอยู่ได้ยังไงคะ…” ติงหนิงส่ายหน้า เปิดประตูบ้านเข้าไป ทว่าต่อมาเธอถึงกับตาค้าง!
เห็นเพียงว่าในห้องวางเทียนไว้เต็มไปหมด เทียนรวมกันเป็นถนนสายเล็กยาวไปถึงใจกลางห้องรับแขก รวมเป็นคำว่าดวงใจรักคำใหญ่ ภายในห้องมีแต่ดอกกุหลาบเต็มไปหมด บนโซฟา บนโต๊ะน้ำชา บนตู้ทีวี…ทว่าข้างหลังแสงเทียนนั้นมีผู้ชายซื่อๆ คนหนึ่งยืนอยู่ กำลังกอดดอกลิลลี่ช่อใหญ่ ยื่นมือมาแบบเท่ๆ และกดปุ่มขยายเสียงเครื่องบันทึกเสียงตัวเก่า จากนั้น…
‘นาฬิกาดังกริ๊งๆ ตรงขอบหน้าต่าง
สายฝนยังตกอยู่นอกหน้าต่างนั้น
ฉันเพ่งมองดูกีตาร์ที่มีฝุ่นเกาะ
เพียงแต่สายของความรักเส้นนี้คลายออกแล้ว
ฉันคือดอกลิลลี่ที่ร่ำไห้ในแจกัน
บอกลาดินคือราคาที่ต้องจ่ายเพราะรักคุณ…’
“เอ่อ เหตุใดถึงเป็นเพลงดอกลิลลี่ที่ร่ำไห้? เพลงเศร้าเช่นน
