ี้ไม่เหมาะจะเปิดตอนนี้กระมัง…” เด็กแดงงึมงำ
ผลคือมีมือใหญ่ข้างหนึ่งยื่นเข้ามาลากเด็กแดงไป ตอนนี้พวกเขาสองคนอย่าเป็นก้างขวางคอเลย เวลาที่เหลือเป็นของติงหนิงกับหวังหลุน
“นาย…นี่…ฉัน…อะไรกัน?” ติงหนิงอึ้งค้างอยู่กับที่
“ไม่มีอะไร เพื่อนติงหนิง นับจากวันนี้ไป ฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการว่าเธอคือแฟนของฉันหวังหลุน!” หวังหลุนพูดอย่างบ้าอำนาจ
ติงหนิงงงงัน ก่อนร้องว่า “อะไรนะ นายจะบอกเป็นก็เป็นได้เหรอ? มีสิทธิ์อะไร?”
“ก็สิทธิ์ที่…” หวังหลุนจ้องติงหนิงพร้อมเดินเข้ามา ติงหนิงที่แข็งแกร่งมาตลอดหวาดกลัวนิดๆ ถอยไปข้างหลัง แต่ถอยได้สองก้าวก็เป็นกำแพงแล้ว!
หวังหลุนแทบจะยืนแนบชิดตรงหน้าติงหนิง พูดเสียงเบาว่า “ก็สิทธิ์ที่ฉันรักเธอ!”
“หา…หา?” ติงหนิงตาค้าง อ้าปากเล็กน้อย จากนั้นพูดอะไรไม่ออก
ฟางเจิ้งกับเด็กแดงยืนอยู่ใต้ตึก เด็กแดงพูด “อาจารย์ ท่านว่าพวกเขาสองคนทำอะไรกันข้างบน?”
“เด็กน้อย อย่าถามคำถามที่ไม่มีประโยชน์พวกนี้” ฟางเจิ้งตอบ
“ท่านไม่อยากรู้เหรอ” เด็กแดงถาม
“ไม่อยากรู้” ฟางเจิ้งตอบ
“ไม่อยากรู้แล้วเหตุใดท่านไม่ไป?” เด็กแดงถาม
“นายรู้เหรอว่าจะไปไหน?” ฟางเจิ้งถามกลับ
“…”
ในตอนนี้เอง มีเสียงตะคอกด้วยความโกรธ
