ดังมาจากบนตึก “หวังหลุน ไอ้บ้า ฉันลำบากเหนื่อยแทบตาย ทุ่มเงินทั้งหมดเข้าไป สุดท้ายนายทำสาวที่ได้มาหลุดมือ! กินเท้าฉันเถอะ!”
“อ๊าก!”
……
“โหดมาก…” ฟางเจิ้งอดปลงอนิจจังไม่ได้
“พอใช้ได้เถอะ” เด็กแดงว่า
“นายเคยเห็นที่โหดกว่านี้?” ฟางเจิ้งถาม
“เคย” เด็กแดงพูดเหมือนกำลังขบคิด
“ใคร?” ฟางเจิ้งถาม
“มารดาข้าเอง! พัดนั่น บิดาข้าต้องหนีหลายปีถึงจะกลับมาได้…” เด็กแดงถอนหายใจ
ฟางเจิ้งเหลือบตามองบน เขาสงสัยหนักมากว่าปีศาจกระทิงไม่ได้หนีหลายปี แต่ไปเที่ยวข้างนอกหลายปีต่างหาก! ช่างเป็นเด็กน่าสารที่บริสุทธิ์นัก…
“ติ๊ง! ยินดีด้วย สำเร็จภารกิจอีกแล้ว วันแห่งความรัก ส่งเสริมคนมีความรักคู่หนึ่งให้ลงเอยกันได้ในที่สุดเป็นบุญกุศลใหญ่ เหมือนดั่งที่ว่ายอมรื้อวัดไม่ยอมทำลายงานแต่ง บุญกุศล ไม่น้อยเลย นายจะจับรางวัลไหม?”
“ให้อาตมาคิดก่อนค่อยว่ากัน” ฟางเจิ้งว่า ต้องสั่งสมบุญกุศลแลกเป็นกลอง นั่นต่างหากคือสิ่งที่เขาต้องการ
แต่รางวัลมาอยู่ข้างมือแล้ว ถ้าไม่จับหัวใจก็คันยุบยิบ…
ตอนนี้เองเด็กแดงพูดปลงๆ ว่า “อาจารย์ ท่านว่าเหตุใดนักบวชถึงแต่งงานไม่ได้ ข้าว่ามีภรรยาอย่างพี่ติง
