ท้าถูกหินบา าดเป็นรอยแผลยาวน่าตกใจหลายแผล…
ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ทุกวันติงหนิงจะเข้าไปรินน้ำชาช่วยงานทุกคนเพื่อช่วยเขาทำการแสดงปลาโลมาด้วยตัวคนเดียว เธอเป็นคนทำงานสุขอนามัยทั้งหมด เช็ดโต๊ะ เช็ดกระจก ทำความสะอาดปลา …วันหนึ่งแทบยืดเอวไม่ขึ้น กลับบ้านมาไม่มีแม้แต่คนในครอบครัว ไม่มีคำพูดอบอุ่นสักคำ แต่ต้องทำอาหารกินเอง ซักผ้าเอง…
เขาเห็นติงหนิงแอบร้องไห้ไม่รู้กี่ครั้ง ซ่อนอยู่ในมุม ซ่อนในผ้านวม ซ่อนในที่ที่เขามองไม่เห็น
พริบตานั้น เขาเจ็บปวดหัวใจ อยากร้องไห้เช่นกัน เมื่อนึกถึงชีวิตในหนึ่งเดือนนี้ของติงหนิงแล้วนึกถึงตัวเอง ระหว่างที่ทุกวันได้กินของดีๆ พลางตามจีบเซ่าซินซิว ทำให้เธอยิ้มแย ย้มมีความสุข เขาเคยคิดถึงติงหนิงหรือไม่?
ตอนนี้เอง หวังหลุนพบว่าไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กหรือตอนโต เขาติดค้างติงหนิงเยอะมาก ที่สำคัญที่สุดคือติงหนิงในภาพจำเขาเหมือนกำลังเปลี่ยนไป ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ไม่ใช่เด็กแ
