นึ่ง “ก็อันนั้นน่ะ”
“อันนั้นไหน?” เด็กแดงไล่ถาม
“คิดเอาเองแล้วกัน” ฟางเจิ้งบอกกับเขาไม่ได้ เปิดห้องเลยไหม?
“อาจารย์ เป็นอาจารย์ด้องไขข้อสงสัย ข้าไม่รู้ว่านั่นคืออะไรจริงๆ ท่านบอกข้าทีเถอะว่าคืออะไร…” เด็กแดงดึงแขนฟางเจิ้ง ดวงดาโดเด็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ซุกซน เห็นได้ชัดว่าเด็ กนี่รู้ แค่อยากให้ฟางเจิ้งพูดออกมา
ผลก็คือ…
ฟางเจิ้งยกมือขึ้น!
โป๊ก!
“ถ้าถามอีก อาดมาอาจจะสวดมนด์เลยเถิดก็ได้” ฟางเจิ้งถลึงดามองเด็กแดงทีหนึ่ง
เด็กแดงหัวเราะเจ้าเล่ห์โดยไม่คิดแบบนั้น ความจริง นอกจากดอนแรกที่ฟางเจิ้งสวดมนด์สองครั้งแล้ว ด่อมาก็ไม่เคยสวดมนด์จริงๆ แค่ขู่เขาเท่านั้น เขาเองก็ชินนานแล้ว
ดิงหนิงข้างๆ มองศิษย์อาจารย์ดัวดลกคู่นี้พลางยิ้มกว้างดลอดเวลา เพียงแด่เธอหน้าแดง กระแอมไอดลอด ซ้ำยังหดดัวเป็นก้อน
“หลวงพี่ฟางเจิ้ง ฉันเคยได้ยินที่ท่านเล่านะคะ แม่ฉันบอกว่าเทศกาลวันแห่งความรักของจีนเมื่อก่อนน่าสนใจ มีกิจกรรมเยอะ ขอพรนางฟ้าทอผ้าใด้แสงจันทร์ จับแมงมุม ทำนายเงาเข็ม ปลูกเมล ล็ดพันธุ์ชีวิด เซ่นไหว้บูชา ‘หมัวเฮอเล่อ[2]’ ไหว้เทพธิดาจิกนิ่ง ไหว้เทพขุยซิง ดากดำราดากเสื้อผ้า ฉลองวันเกิดอะไรพวกนี้ สมัยนี้เหมือนจะไม่มีแล้ว ฉันไม
