“หวังหลุน วันนี้ขอบคุณนายจริงๆ วันนี้ฉันมีความสุขมาก” เซ่าซินซิวเสยผมขึ้น
หวังหลุนพูดด้วยความดีใจ “ผมก็มีความสุขมากเหมือนกัน ทุกอย่างกำลังดีขึ้น ความรู้สึกนี้ดีจริงๆ” หวังหลุนพูดพลางขยับไปใกล้กองท่อนไม้มากขึ้นเรื่อยๆ
“หวังหลุน นายมีอะไรอยากจะพูดรึเปล่า?” เซ่าซินซิวถาม
หวังหลุนพลันผงะ ก่อนจะหน้าแดง ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ตอนนี้เองสายลมหอบหนึ่งพัดมา กระดาษแผ่นหนึ่งแปะเข้าที่หน้าเขา หวังหลุนดึงลงมาดูก็ต้องพบสิ่งที่ทำให้เขาตะลึงงัน ไม่นึก เลยว่าเขาจะเห็นอักษรบนกระดาษในคืนมืดอย่างชัดเจน! อีกทั้งเพียงแค่มองแวบแรก อักษรด้านบนก็ราวกับประทับในสมอง เนื้อหาส่วนนั้นไม่ยาว แต่บันทึกเรื่องราวในวัยเด็กของเขาไว้ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน แต่มองปราดเดียวก็อ่านจบทั้งหมด อ่านเข้าใจ!
‘ข้างบ้านมีพี่ชายตัวน้อยย้ายมา ยิ้มดูดีมาก…’
“นี่มันลายมือของเด็กโง่นั่นนี่” หวังหลุนพูดตามจิตใต้สำนึก
“หือ?” เซ่าซินซิวมองหวังหลุนอย่างแปลกใจ
“ไม่มีอะไร เมื่อกี้เก็บ…” หวังหลุนเพิ่งพูดก็มีกระดาษอีกใบปลิวมา ครั้ง
