‘ถูกพ่อแม่พร่ำอยู่สามวันสามคืน จะโทษฉันได้เหรอ? ตอนฉันสอบเขียนปณิธานพวกเขาอยู่ต่างประเทศกกันหมด ไม่กลับมาช่วยฉัน ฉันสมัครเองยังมาบอกว่าฉัน…จริงๆ เลย…’
‘เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว! ผู้ชายหล่อๆ ที่นั่นเตรียมตัวพร้อมรึยัง? ฉันมาแล้วนะ!’
‘เจ้าหวังหลุนนั่นบอกว่าฉันเป็นขนมงาอ่อน เกาะติดเขา สะบัดไม่หลุด! จริงๆ เลย ใครอยากตัวติดเขากัน! ถ้าไม่ใช่เพราะสัมภาระหนักเกินไป ฉันจะตามเขาไปเหรอ ก็แค่ประหยัดแรงเท่านั้นเองนี่? แต่ว่าปัญหาคือทำไมเราต้องลากกระเป๋าสองใบ แต่เขาแบกกระเป๋าสองใบสบายๆ เอง? ฉันไม่ยอม! ฉันเป็นผู้หญิง ผู้หญิงบอบบาง!’
‘มหาวิทยาลัยวันแรก ฉันต่อยนักศึกษาชายสองคน หนึ่งต่อสอง! ชื่อเสียงฉันดังไปทั่วโรงเรียนแล้ว ฉันดังแล้ว! พวกเขาเรียกฉันว่าอันธพาลสาวอันดับหนึ่งของเอกคอมพิวเตอร์ จริงๆ เล้ย ฉันโหดขนาดนั้นเลยหรือไง? เห็นๆ อยู่ว่าผู้ชายสองคนนั้นอ่อนแอเกินไป…’
‘หวังหลุนนั่นเป็นราชากระเพาะอาหารรึไง? ไม่ถึงเดือนก็ใช้เงินกินข้าวหมดแล้ว ยังมีหน้ามายุ่งกับข้าวฉันอีก! ฮือๆๆ…เขาตามมา ฉันเลยไม่กล้ากินข้าวต้มหน้าเนื้อชามใหญ่เลย แถมต้องแสร้งเป็นสุขุม กินบะหมี่ชามเล็ก หิว! ที่ระยำกว่านั้นคือเขาบอกว่าฉันแสร้ง
