เด็กแดงแสยะปากยิ้ม หยิบบันทึกสีชมพูออกมาจากข้างหลัง “เขียนไว้ในนี้ไง”
โป๊ก!
ฟางเจิ้งเขกหัวเด็กแดงไปทีหนึ่ง ต่อว่าไปว่า “ทำไมนายถึงแอบอ่านบันทึกของคนอื่น? นี่เป็นการละเมิดความเป็นส่วนตัวของคนอื่น รู้ไหม?”
“อาจารย์ ข้าแค่อยากรู้อยากเห็น…” เด็กแดงกุมหัวแสร้งทำว่าเจ็บมาก เขารู้ดีว่าต้องไว้หน้าฟางเจิ้งให้พอ แล้วตนจะได้ลดโทษลง
ฟางเจิ้งยกมือเขกหัวไปอีกที “อยากรู้อยากเห็นก็อ่านของคนอื่นไม่ได้!”
“แล้วทำอย่างไร อ่านก็อ่านไปแล้ว ไม่ให้อ่านก็ไม่ได้แล้ว” เด็กแดงกล่าวด้วยสีหน้าผู้บริสุทธิ์ ทว่าในดวงตากลับสื่อความว่าท่านจะทำอะไรข้าได้!
ฟางเจิ้งทำอะไรไม่ได้จริงๆ อ่านก็อ่านไปแล้ว จะทำอย่างไรได้? ไปขอโทษถึงที่ก็จะปิดบังไปได้หรือ? นี่ไม่ใช่นิสัยของฟางเจิ้ง
“อาจารย์ ถ้าท่านจะขอโทษก็ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้หรอก” เด็กแดงเข้าใจฟางเจิ้งมาก จึงรีบบอก
ฟางเจิ้งได้ฟังดังนั้นถึงกับขมวดคิ้ว มองติงหนิงที่กระแอมไอตลอดเวลาอยู่ไกลๆ มองท่อนไม้ที่วางบนพื้น แล้วมองเด็กแดงกับบันทึก เลิกคิ้วขึ้นพลางว่า “เล่าให้อาจารย์ฟังทีว่านายร รู้อะไรมาบ้าง”
เด็กแดงส่ายหน้า “ข้าเล่าไม่น่าสนใจหรอก อาจารย์ ท่านอ่านเองดีกว่า”
“ให้เล่าก็เล่าสิ”
“ไม่เล่า อยากรู้
