นั้นนะ? เอาเถอะ รีดเค้นพลังออกมา ฉันจะเรียนพิเศษทุกวันเลย!’
‘เจ้านี่ ทำไมชอบมองฉันด้วยท่าทีรังเกียจตลอดเลย? ก็แค่สอนพิเศษฉันเองนี่? แต่ว่าฉันเป็นคนซักผ้าให้เขานะ! แม่เขาไม่ดี พ่อเขาก็เป็นคนเสเพล เสื้อผ้าตัวเองยังซักอาทิตย์ละ ครั้ง…’
‘เฮ้ย ผมสั้นเราไปหนักหัวใครรึเปล่า? ขนาดเรายังไม่เป็นอะไรเลย ก็ชอบชีวิตสบายๆ มีอิสระเสรี! นี่คือการใฝ่หาอิสระ! ทำไมในสายตาหวังหลุนถึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของหนอนขี้เกียจไปได้ ? ก็แค่ต้องให้เขามาปลุกทุกวันเองไม่ใช่รึไง แค่ตะโกนสองทีใต้ตึกแค่นั้น? ฉันจะให้เขาฝึกกำลังปอดต่างหาก!’
‘วันนี้ฝนตก หวังหลุนไม่มาตะโกนปลุกฉัน แปลกจริงๆ…’
‘ที่แท้เขาป่วยนี่เอง จะทำยังไงดี? เขาต้องกินยาไหม กินยาอะไร ต้องไปโรงพยาบาลไหม? ทำไมฉันเป็นห่วงเขาแบบนี้? อ้อ พวกเราเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็ก รักกันบ้างก็เป็นเรื่อ องสมควร เอาละ วันนี้เริ่มช่วยซื้อยาให้เขา กินยา ไปหาหมอ แล้วก็มี…ซักผ้า ทำกับข้าว ฮือๆ ชีวิตฉันรันทดชะมัด’
‘ในที่สุดเจ้านี่ก็เต้นแร้งเต้นกาได้อีกครั้ง เริ่มเล่นโรลเลอร์สเก็ตแล้ว แต่ฉันไม่ใช่ไก่อ่อนในตอนนั้นอีก ฉันเล่นเก่งกว่าเขาอีก! ฮ่าๆ…น่าเสียดาย ถูกเยาะเย้ยว่าเป็นเด็กแก
