“ถึงตอนนั้นท่านจะรู้เอง ตอนนี้พูดยาก อีกอย่างเราต้องรีบทำเวลามากด้วย” ติงหนิงกุมเอว พูดด้วยความขมขื่น “รู้สึกว่าเอวฉันจะเสียแล้วละ เจ้าหวังหลุนนั่น คราวหน้าต้องเลี้ยงข้า าวมื้อใหญ่บำรุงร่างกายฉัน”
ฟางเจิ้งไม่ได้พูดอะไร แต่ยกกล่องเดินตามติงหนิงไป ขึ้นรถแท็กซี่อีกครั้ง ครั้งนี้มุ่งหน้าไปยังอ่าวไม้แดง
ตอนที่เห็นมหาสมุทรสีคราม สายลมทะเลพัดกลิ่นเค็มมา ฟางเจิ้งถึงรู้ว่าครั้งนี้พวกเขามาที่เมืองไห่ปิน! ขณะมองมหาสมุทรไร้ขอบเขต ฟางเจิ้งพลันรู้สึกว่าโอบกอดใต้ฟ้าไว้ จิตใจเบิกบาน รู้สึกสบายไปทั้งตัวไม่น้อย อดพูดไม่ได้ว่า “อมิตาพุทธ นี่คือมหาสมุทร…”
เด็กแดงคิดว่าฟางเจิ้งจะกล่าวปลงอนิจจังอะไรจึงเงยหน้ารอ สรุปคือฟางเจิ้งกลับพูดมาประโยคหนึ่ง “เป็นน้ำทั้งหมดจริงๆ ด้วย…”
เด็กแดงอ้าปากเหวอ
ขณะนี้เอง ติงหนิงวิ่งมาทางนี้พลางโบกมือ รถคันใหญ่ขับเข้ามา รถลากท่อนไม้จำนวนหนึ่งมาด้วย ฟางเจิ้งเขยิบเข้าไปใกล้ด้วยความแปลกใจ เอ่ยถามว่า “สีกา เอาไม้เยอะขนาดนี้มาทำอะไร?
